Een dyslectische taalfan

Hoi Lot!

Aangenaam! Mijn naam is Livia, dit is niet mijn echte naam maar voorlopig mijn pseudoniem. Leuk feitje: ik vind Olivia een hele mooie naam en zou als ik ooit een kind krijg en dit een meisje is haar wel zo willen noemen. Heb jij een naam die je heel mooi vindt? Vond je dat lastig, om een naam te bedenken voor je dochter?

Ik studeer rechten, wat eigenlijk heel gek is, want liever zou ik kunstgeschiedenis studeren

Om deze eerste brief af te trappen ga ik proberen wat dingen over mezelf te vertellen. Op het moment zit ik in de bieb een poging te doen tot studeren, maar zoals je misschien doorhebt komt daar niet veel van want ik schrijf nu deze brief. Oeps. Ik studeer rechten, wat eigenlijk heel gek is, want liever zou ik kunstgeschiedenis studeren. Wel vind ik rechten mega interessant en leer ik er heel veel van! Ik zou mezelf misschien ook wel als leergierig omschrijven, toch vind ik op het moment studeren zelf heel lastig. Strakjes, over een paar uurtjes, ga ik werken, als serveerster/barvrouw. De horeca is wel echt een plek waar ik mij thuisvoel, dus ik werk graag, soms bijna iets teveel, haha. Heb jij vroeger een bijbaantje gehad?

Op het moment ben ik ook een beetje moe want ik lag gisteravond, of beter gezegd nacht, heel laat in bed. Sinds kort zit ik bij een zeilvereniging in Amsterdam, en daar had ik gisteren een borrel van. Heel leuk! Maar wel beetje laat dus, haha.

Ben jij meer een water- of landmens?

Zeilen zit bij ons in de familie, sinds ik klein was ben ik ermee opgegroeid. Mijn vader heeft een zeilboot en vele vakanties op Vlieland heb ik daarop doorgebracht. Zeilen heeft dus wel echt een plekje in mijn hart, al kan ik er zelf nog niet zoveel van. Het zit overigens wel alleen bij mijn vaders kant in de familie, hij en zijn broers hebben allemaal een zeilboot, maar mijn moeder vindt het helemaal niks, die heeft dan ook een minicamper gekocht. Mijn ouders zijn ook gescheiden dus misschien is het beter dat ze het hier niet meer eens over hoeven te zijn. Ben jij meer een water- of landmens?

Verder ben ik de jongste van drie, ik heb twee zussen. Beiden wonen in Utrecht. Ik ben een typisch geval van altijd iets anders willen doen maar uiteindelijk wel bij hetzelfde eindigen. Zo zit ik dan ook in Amsterdam (heeft inmiddels wel absoluut mijn hart gestolen) maar vind ik stiekem Utrecht ook heel leuk. Net als dat zij piano speelden en ik begon aan viool en gitaar, later ben ik toch ook piano gaan spelen. Zij gingen beiden bij de zeilvereniging in Utrecht, en ik heb erg lang volgehouden dat ik bij het corps wou. Wat overigens echt absoluuuuut niet mijn plek is. En ja, daar ben ik dan, bij de zeilvereniging. We zijn opgegroeid in Zutphen, een stadje in Gelderland. Best wel een stukje reizen, dus ik zie mijn ouders niet megaveel.

Op het moment weet ik niet of ik echt gelovig ben, heb er fijne en minder fijne dingen bij meegemaakt

Ik las dat jij geboren Amsterdammer bent, heb je de behoefte om een keer ergens anders te gaan wonen? Heb je het als fijn ervaren om in zo'n grote stad op te groeien? Over opgroeien gesproken, mijn moeder heeft mij laten opgroeien met het christelijk geloof. Absoluut niet streng maar wel elke zondag naar de kerk, maar bidden dan weer niet thuis. Onze kerk was ook een Rudolf Steiner kerk, misschien ken je dat. Op mijn zevende ben ik pas gedoopt, expres zo laat zodat ik het bewust mee zou maken. Op het moment weet ik niet of ik echt gelovig ben, heb er fijne en minder fijne dingen bij meegemaakt dus ik zit een beetje in het midden. Maar ik vind het geloof wel ontzettend intrigerend, dus ik vond het heel leuk om te lezen dat jij dat ook vindt! Heb je geloof wel meegekregen in je jeugd?

En wat leuk dat je van koken houdt! Zelf kook ik ook echt heel graag. Op het moment probeer ik mezelf meer pittig te leren eten. Dus de Aziatische keuken komt steeds meer in zicht. Als je nog leuke tips hebt, meer dan welkom! Ik maak ook graag zulke Vietnamese loempia's, met rijstbladeren.

Ik ben een enorme fan van de Nederlandse taal

Als laatste voor nu over mezelf is dat ik een enorme fan ben van de Nederlandse taal. Wat grappig is, want ik ben wel dyslectisch. Schrijven en lezen doe ik graag, en ik vind dit schrijfproject dan ook ontzettend leuk. Op mijn 18e schreef ik een kleine dichtbundel en ik zit er nu over te denken om te beginnen aan een tweede (ben inmiddels 21). Het liefst had ik je ook op echt papier geschreven, maar mezelf kennende weet ik dat ik dan steeds te laat ga zijn. Ik ben namelijk redelijk chaotisch zo nu en dan en heb het vaak heel druk. Dan kost het me veel moeite om een moment te vinden dat ik kan zitten met pen en papier, vandaar dat ik het zo doe, zodat ik wel op tijd kan reageren 😊 Misschien stuur ik je wel een keer een kaart, want persoonlijk vind ik post krijgen een van de allerleukste dingen die er zijn.

Nou, ik hoop dat ik het op deze manier een beetje oké heb afgetrapt en je wat meer een beeld hebt gekregen van je - misschien wel - buurvrouw!

Verheug me nu al op je brief.

Liefs,

Livia

Een echte Amsterdammer

Hi Livia!

Wat ontzettend leuk om van je te horen. Ik snap dat je je naam liever nog even voor je houdt. Hoewel sommige mensen zullen zeggen dat een naam 'slechts' een naam is, is het voor mij zoveel meer dan dat – zoiets persoonlijks. Ik ben zelf de eerste negen jaar van mijn leven door het leven gegaan als Lotte, maar gek genoeg heb ik me nooit helemaal kunnen identificeren met deze naam (ook omdat ik destijds sliste en het meer als 'Lotse' uit mijn mond kwam).

Lot is wie ik ben en door mij op eigen houtje anders te noemen, voelt het bijna alsof je ontkent wie ik ben

Op mijn 9e heb ik besloten dat het voortaan Lot zou zijn. Toen zijn mijn vrienden en familie (vader, moeder en twee zusjes) mij ook allemaal zo gaan noemen. Hoewel ik mij altijd voorstel als Lot, en dit ook via bijvoorbeeld (werk)email en werkchat mijn officiële naam is, komt het supervaak voor dat mensen mij hardnekkig Lotte blijven noemen, of mijn e-mails beantwoorden met: 'Beste Lotte'. Zij begrijpen zelf vaak het probleem niet zo. ('Oh haha, ja maar het is toch bijna hetzelfde?' of: 'Oh nou het komt omdat ik iemand anders ken die Lotte heet'), maar voor mij maakt het zoveel verschil. Lot is wie ik ben en door mij op eigen houtje anders te noemen, voelt het bijna alsof je ontkent wie ik ben. Dit klinkt misschien een beetje dramatisch, maar wat ik vooral bedoel te zeggen is dat namen voor mij zo dicht samenhangen met identiteit en dat het daarom ook zo belangrijk is om iemand te noemen zoals die genoemd wil worden.

Een naam bedenken voor onze dochter was hierdoor inderdaad ook best een klus. Des te meer omdat mijn partner Engels is en wij een naam wilden die in beide talen hetzelfde wordt uitgesproken. We hadden uiteindelijk een shortlist van drie namen, totdat ik tegen het einde een heel sterk gevoel kreeg dat de baby in mijn buik toch écht een Davey was (één van de drie namen). Het komt van 'Devi', het woord voor 'godin' binnen het hindoeïsme. Fun fact: een paar weken na mijn bevalling kwam ik een oud-studiegenoot van religiestudies tegen die ook net was bevallen. Haar dochter heet Thove, wat 'Godin' betekent in de Noorse mythologie. Kennelijk een tic die hoort bij ons vakgebied!

Tot 3.00 uur in de kroeg hangen en dan om 9.00 uur weer in de collegebanken – en dat meerdere keren per week – geen idee hoe ik het volhield!

Heel leuk om te lezen dat je middenin je studententijd zit. Zo fijn dat alles nu ook weer kan! Hoe is dat voor jou geweest tijdens corona? Mijn studententijd was redelijk vergelijkbaar. Ik studeerde geschiedenis (later gecombineerd met religiestudies), werkte in de horeca en was heel actief bij de studievereniging Kleio (voor geschiedenis en kunstgeschiedenis van de UvA). Mooie jaren met heel veel borrels en reizen en weinig slaap. Tot 3.00 uur in de kroeg hangen en dan om 9.00 uur weer in de collegebanken – en dat meerdere keren per week – geen idee hoe ik het volhield! Het maakte het denk ik makkelijker dat ik alles wat ik deed ook echt heel leuk vond. Is er een specifieke reden voor jou dat je geen kunstgeschiedenis bent gaan studeren, ondanks dat je dit eigenlijk het liefst zou willen?

Wat betreft water of land – ik denk dat ik meer een land-mens ben. Ik vind het heerlijk om óp het water te zitten of om op een gure dag naar het strand te gaan, maar ín het water ben ik niet graag. De onderwaterwereld beangstigt me nogal, en het water bezit een enorme kracht waar ik liever naar kijk dan mee speel. Ik vind het prachtig en intrigerend, maar ik blijf liever zelf met mijn voeten in de aarde.

Hoe rustig de natuur mij ook kan maken, uiteindelijk ben ik wel echt een stadsmens. Of eigenlijk zeg ik dat verkeerd, ik ben een echte Amsterdammer

Ik kom niet zo veel in de natuur als ik graag zou willen. Ik houd heel erg van kamperen en zou volgende zomer het liefst met een camperbusje door de Schotse bergen toeren. Maar in het dagelijks leven komt het er vaak niet echt van om de stad uit te gaan en de natuur in te trekken. Hoe rustig de natuur mij ook kan maken, uiteindelijk ben ik wel echt een stadsmens. Of eigenlijk zeg ik dat verkeerd, ik ben een echte Amsterdammer. Ik heb veel andere steden gezien en heb ook in Berlijn, Londen en Kopenhagen gewoond, en uiteindelijk kom ik telkens weer tot de conclusie dat ik me in Amsterdam gewoon echt op mijn plek voel. Ik denk doordat het heel stads, maar toch ook heel dorps/kleinschalig aanvoelt.

Ik vind het wel heel jammer dat de stad haar diversiteit en haar rauwe randje lijkt kwijt te raken. Ik ben opgegroeid in De Pijp, maar daar zou ik nu echt niet meer willen wonen. Bos en Lommer voelt nog een beetje zoals De Pijp vroeger was, dat trekt me denk ik ook zo aan onze buurt. Hoe bevalt het jou hier? Merk je grote verschillen met Zutphen? Dan doel ik met name op dingen als mentaliteit en (stads)cultuur. Ik ben zelf een paar keer in Zutphen geweest en het is natuurlijk duidelijk anders dan Amsterdam, maar ik heb geen idee hoe het is om er te wonen of op te groeien.

Ik heb zelf echter het idee dat ik niks tekort ben gekomen, zelfs niet op driehoog zonder buiten

Toen ik zwanger was, is het thema 'opgroeien in de stad' versus 'opgroeien op het platteland' veel voorbij gekomen. Mijn partner is opgegroeid in een klein dorpje in Kent, dus voor hem was het een vreemd idee om een kind te krijgen in de stad. Ik heb zelf echter het idee dat ik niks tekort ben gekomen, zelfs niet op driehoog zonder buiten. Sterker nog, ik heb het idee dat het me veel heeft gegeven. Met zoveel soorten mensen en alle mogelijkheden om je heen kun je je echt vrij ontwikkelen en ik denk dat het me ook erg open-minded heeft gemaakt. Wel zou ik het zelf fijn vinden als mijn kinderen wat makkelijker naar buiten kunnen, dus we zijn op dit moment aan het kijken of we iets verderop in Slotermeer willen gaan wonen, in een huis met een tuin.

De openmindedness waar ik het over heb, heb ik denk ik ook deels van huis uit meegekregen. Mijn moeder is katholiek opgevoed, maar heeft zich op haar 18e laten uitschrijven. Zij wilde ons echter ook de keuze meegeven, net zoals zij de keuze had gehad om niet gelovig te zijn. Dus ze heeft ons in onze jeugd vaak meegenomen naar de kerk – met Kerstmis en Pasen naar de kindermis, op vakantie vaak ergens kaarsjes aansteken, en ze heeft zelfs een paar jaar een kinderkerkkoor geleid waar wij ook in zaten. Ze is hierdoor ook goed bevriend geraakt met de pastoor van 'onze' kerk, de Vredeskerk hier in Amsterdam. Hij is recentelijk nogal in opspraak geraakt vanwege zijn openbaringen als homoseksueel die zich niet aan het celibaat hield. Misschien heb je hier iets van meegekregen. Het is jammer dat het zo is gelopen – hij was voor mij echt een inspirerend persoon die de gemeenschap aan elkaar verbond en met beide benen in de realiteit stond.

Aan de ene kant heb ik de kerk altijd ervaren als een plek van verbinding, inspiratie en zelfontplooiing, maar tegelijkertijd kan het geloof ook zo ontzettend verdelen

Het legt voor mij ook mijn eigen dubbele houding ten opzichte van het geloof bloot: aan de ene kant heb ik de kerk altijd ervaren als een plek van verbinding, inspiratie en zelfontplooiing, maar tegelijkertijd kan het geloof ook zo ontzettend verdelen. Het is precies deze wisselwerking of tweedeling die mij altijd erg intrigeert. Met mijn vader las ik vroeger overigens altijd mythologische verhalen en vanaf mijn 8ste was ik helemaal blind van de musicalfilm Jesus Christ Superstar. Er zit dus ook iets in dat verhalende wat mij heel erg boeit. Rudolph Steiner ken ik trouwens alleen vanuit het onderwijs. Wat houdt de kerk precies in?

Inmiddels doet mijn hand een beetje pijn (ik ben linkshandig en schrijven kost daardoor wat meer kracht, al doe ik het wel heel graag!) Dus ik ga er langzaam een einde aan breien. Er valt nog genoeg te zeggen, maar gelukkig hoeven we ons ook niet te beperken tot één brief.

Ik sluit af met een volgtip in de categorie koken: BOSH! Ik eet zelf veganistisch en de mannen van BOSH! Hebben superfijne gerechten. Je kunt ze online vinden, maar ze hebben ook kookboeken. Een favoriet hier in huis is het boek Speedy Bosh, met gerechten van onder de dertig minuten (al doe ik er vaak iets langer over).

Hier houd ik het bij voor nu. Ik verheug me op je volgende brief!

Liefs,

Lot

...de meeste religies vinden het gezin en familie erg belangrijk.

Beste Adnan,

Wat je zegt, de tijd gaat zeker snel. Denk wel dat dit gevoel ook komt, omdat er veel gebeurt. Dan gaat de tijd meestal sneller.

Door verschillende dingen die je vertelt, merk ik, dat je geloof de gids in je leven is. Zoals bijvoorbeeld in je laatste brief over de opvoeding van je kinderen. Wat ik mij dan wel afvraag is, of jij je kan voorstellen dat je geen geloof zou hebben. Denk je, dat je je kinderen dan anders op zou voeden? En wat zou dan eventueel anders zijn? Ook denk ik, dat het in alle religies, jodendom, christendom, de islam, het hindoeïsme en het boeddhisme belangrijk is, dat ouders goed zijn voor hun kinderen en ze alles leren wat nodig is in het leven. En ook dat kinderen goed zijn voor hun ouders. Terwijl ik dit schrijf realiseer ik mij ook dat de meeste religies wel het gezin en familie erg belangrijk vinden. Ik ben het ook met je eens dat het ook uitmaakt in welke tijd je leeft. Ik denk ook dat armoede of welvaart veel uitmaakt. In armoede moeten mensen op elkaar steunen, vooral op familie. Als mensen welvarend zijn ontstaat er meer ruimte om volgens je eigen individuele persoonlijkheid te leven. Het heeft allebei voor- en nadelen

Ze noemden hem de maserati-man.

 O, jij woont nog in de 'oudbouw’. Ja, dan snap ik heel goed dat je graag in een nieuwbouwwoning wilt wonen. Ik heb begrepen dat voorlopig alleen de woningen van een woningbouwvereniging vernieuwd zullen worden. Voor de woningen van Rochdale zijn nog geen plannen. Die woningbouwvereniging heeft geen geld. Dat komt door hun vorige directeur. Die heeft de zaak opgelicht. Kwam nog in de pers. Ze noemden hem de maserati-man. Staan jullie ingeschreven bij Woningnet? En willen jullie graag in Amsterdam blijven of eventueel ook wel daarbuiten?

 Net als jij maak ook ik mij wel zorgen over de overlast van jongeren, de criminaliteit en de vervuiling in de buurt. Het lijkt mij zeker goed, dat  je je afvraagt, of je wil dat je kinderen daar opgroeien.

Leuk dat je ondanks je drukke leven toch tijd vindt om mij te schrijven. Ik vind het wel een bijzondere ervaring, schrijven met een onbekende. Het is soms wel zoeken naar de onderwerpen. Ik ben nieuwsgierig naar wat voor werk je doet. Of je dat leuk vindt en of je dat in de toekomst wilt blijven doen.

Ik ben trouwens blij, dat het nu eindelijk wat beter weer wordt. Daar keek ik reikhalzend naar uit. Ik heb een bootje, waar ik nu elke dag mee ga varen.

Vriendelijke groeten,

Joop

Over kerk en geloof

Ha lieve Sasha,

Goeiemorgen!

De kerk en geloof. Dat ongemak zit hem in meer dingen. En het eerste is inderdaad het beeld wat erbij meekomt. Ik vermoed dat het eerste beeld dat ik oproep als ik over een kerk begin is: suf, degelijk, conservatief, naïef, sociaal zwak. Vul maar aan... Welke beelden komen bij jou omhoog? Om nog maar niet te spreken van het grotere verhaal dat er boven hangt van corruptie en misbruik. En als een automatisme ga ik het dan uitleggen. Dat is een standaard riedel geworden. Waarin ik de essentie nog wel steeds belangrijk vind om naar voren te brengen of misschien wel steeds belangrijker ben gaan vinden. De noodzaak om mij uit te spreken lijkt groter geworden. 

Geloof is voor mij ook steeds dieper thuiskomen bij jezelf

Ik probeer altijd zo snel mogelijk uit te leggen dat ik vrijzinnig christen ben en dat er geen addertje onder het gras zit. Ik geloof niet in dogma's zoals de erfzonde, niet in Jezus als enige weg en ik geloof al helemaal niet dat het huwelijk alleen bestemd is voor mannen en vrouwen.  Dat laatste is gelukkig in steeds meer kerken zo, maar dat blijft zo onderbelicht in de media. Onze kerk heeft het huwelijk al opengesteld in 1986, voordat de overheid dat deed. 

Ken je het programma Kijken in de ziel? Vorig jaar met geestelijk leiders. Er zat een studiegenoot bij, die dus predikant is. Een enorm ruimdenkende, vrijzinnige, wijze vrouw. Ze komt niet veel aan bod in de serie en aan de opnames had ze een kater overgehouden. Je bent alleen interessant als je extreme uitspraken doet. Maar een predikant die bijvoorbeeld euthanasie kan en wil ondersteunen is toch niet boeiend genoeg, lijkt het. Als ik schrijf merk ik dat ik boosheid voel. Elke keer in dat programma kwamen die extreme gekkies weer in beeld.

En misschien daarom voel ik juist de noodzaak om mij te verbinden en te verhouden. En ik snap het ook, het is een saaie boodschap, ook in deze brief aan jou: ik vermoed dat ik niks wezenlijk anders geloof dan jij, en het geloof an sich geeft mij niks dat jij niet hebt. Ik geloof zelfs niet dat dingen een bedoeling hebben, ik geloof in pech, geluk en toeval. Maar dat daarbuiten iets groters is, dat je gedragen mag worden en dat er een weg gezocht mag worden. Geloof is voor mij ook steeds dieper thuiskomen bij jezelf. 

Het moederschap werd opeens een spiegel voor alles wat ik zelf nog niet had durven aankijken in het leven

Ik heb mezelf ook vaak afgevraagd wat ik dan doe bij 'de christenen'. Binnen het christendom horen we er trouwens maar ternauwernood bij. Maar dat is weer een verhaal apart, al die splitsingen binnen het christendom.  Soms denk ik dat ik beter zou passen in het spiri-wiri-wereldje van yoga en zelfontwikkeling. En ik vind die wereld zelf ook echt interessant en ben er ook niet helemaal onbekend in. Maar mijn basis ligt in het christendom, dat is waar ik wat te doen en wat te geven heb. Ik herken wat je schrijft over het moederschap, ik vond het zo'n allesoverheersende verandering. Het moederschap werd opeens een spiegel voor alles wat ik zelf nog niet had durven aankijken in het leven. Mijn vriend en ik waren nog helemaal niet heel lang samen, twee vakanties in Frankrijk, meer hadden we samen nog niet meegemaakt toen ik zwanger werd. Het was een duidelijke keuze, ik wilde een kind. Maar wat daarna kwam had ik totaal niet overzien.

Het was aanmodderen die eerste maanden, op alle vlakken, ook in onze relatie. Maar ergens was ik wel zo helder dat ik bedacht dat we hulp moesten vragen. Een soort bij toeval kwamen we terecht bij een man en vrouw, relatiecoaches op een centrum voor spirituele groei en ontwikkeling. Die terminologie werkte in eerste instantie op mijn lachspieren, een vorm van weerstand denk ik. Maar ik was zo moe en op, dat het mij allemaal niks meer kon schelen. Een beetje schoorvoetend dus, want het was veel zweveriger dan wat we gewend waren. En mijn vriend dacht al helemaal, waar ben ik nu in godsnaam terecht gekomen? Wegwezen hier! 

Met een glas wijn op kan ik er nog steeds van in een deuk liggen, maar ik ben die mensen vreselijk dankbaar

Maar man, wat heeft dat mijn en ons leven beter gemaakt. Ik kende dat helemaal niet, een ruimte waar alles in veiligheid gezegd kon worden, er geluisterd werd en er geen oordeel kwam. Er kwam zelf een nieuw idioom bij kijken: 'pijn, trauma, helen, iets aankijken'. Met een glas wijn op kan ik er nog steeds van in een deuk liggen, maar ik ben die mensen vreselijk dankbaar. We komen er nog steeds, soms maanden niet en als het weer nodig is gaan we weer.

Maar het zit dus in mij, die hang naar het geloof en zingeving. Ik heb wel wat religieuze bagage vanuit huis, maar niet veel en niet streng. Mijn jeugdliefde kwam uit een vrijgemaakt gereformeerd milieu. Heel ingewikkeld maar ook fascinerend hoe dat vormt. In mijn studententijd kwam ik via mijn vriend toen ook weer in de studentenkerk terecht. Vervloekt heb ik het ook, als ik dan weer een avond in de vastentijd droge rijst zat te eten met in mijn ogen een stelletje autisten. Onze relatie is daar onder andere ook op uit gegaan. Ik hield dat niet vol, ik wilde weg, de kroeg in, naar het theater, filosoferen met wijn. Dansen op de vulkaan zoals jij zo mooi schreef. 

Sasha, de plicht roept weer. De jongste is om 13 uur alweer klaar met school. En er is nog zoveel meer te schrijven.  Het vraagt ook een mooi soort van geduld, niet met elkaar op het terras gaan zitten (nu dat weer kan) en alles even in een middag de revue laten passeren. Maar wachten op de volgende brief en moment van tijd. Ik heb je deze brief nog helemaal geen wedervraag gesteld. Dat 'teveel over het ik', waar je over schreef, daar ben ik nieuwsgierig naar. Wat wil er gezien worden daar?


Tot horen en alvast een fijn weekend gewenst!
Liefs Roos

Als een achtbaan in de Efteling

Lieve Sasha,

Ik begin gewoon met ‘lieve’. Normaal kan ik daar eindeloos over twijfelen, maar in merk dat ik in deze tijd meer durf. Alsof ik in deze kwetsbare tijd minder te verliezen heb. En sowieso ben ik er soms wat onhandig in. Dat wijt ik ook aan alle verschillende rollen die ik heb. Bij mijn leerlingen, ik werk op een middelbare school, sluit ik af met mevrouw en dan mijn achternaam. De hoogleraar van mijn studie die ik eigenlijk best goed ken, sluit steevast af met ‘hartelijke groet’, wat ik dan ook maar doe. En dan nog maar niet te spreken over alle tussenvormen die er tegenwoordig bestaan, warme groet, hartegroet, lieve groet. Daar word ik dan soms weer recalcitrant van, waardoor ik het in een antwoord daarop hou op een simpele ‘groetjes’. Maar in de essentie komt het erop neer dat het kwetsbaar kan zijn als de toewensingen te veel van elkaar verschillen. 

Ik ben op ongenuanceerde momenten boos geweest op de obese mensen op de IC en de kwetsbare ouderen


Dank voor je brief, ik heb ervan genoten en er was veel herkenning. Ik wil op veel reageren en begin gewoon. De intelligente lockdown. Op het moment dat de strengere maatregelen werden aangekondigd op 23 maart, appte mijn schoonzusje in de familie-app: ‘Daar gaan we.’ Verder heb ik niet zoveel met mijn schoonzus, maar dat appje is mij bijgebleven, omdat ik het op een bepaalde manier treffend vond. Het gevoel in de Efteling als de achtbaan gaat rijden en dat overgave de enige optie is: daar gaan we dan, er is geen weg meer terug. In de praktijk was en is het veel ingewikkelder dan in de Efteling. Ik ben op ongenuanceerde momenten boos geweest op de obese mensen op de IC en de kwetsbare ouderen. Bij vlagen ben ik bang dat ik het zelf heb, dat gevoel neemt steevast toe in de avond. Ook omdat ik die grenzen wel wat ben gaan oprekken, en hier en daar een knuffel met goede vrienden niet heb gelaten. 

Ik heb mij zorgen gemaakt om de wereld, voel een bereidheid mijn manier van leven kritisch te bekijken; waar kan het duurzamer? En die kampen in Moira natuurlijk, vreselijk. In een opwelling deed ik mee aan die rugzakjes-actie en bedacht ik mijn kinderen te gaan vertellen dat het echt allemaal veel erger kan dan alleen niet naar je vriendjes. Ik googelde wat plaatjes en liet ze zien aan mijn zoon van zeven. Ik had er te weinig over nagedacht. Hij vraagt nog steeds hoe het is met de kinderen waar die rugzakjes voor waren. En dat we toch naar de Ikea kunnen en dat ze dan op een bed bij hem kunnen slapen. 

Ik zeg altijd: ik ben niet zo’n moeder-moeder


Maar ik kwam ook een eigengerichtheid tegen. Toen ik een artikel had gelezen dat het nog wel jaren kon duren, af en aan lockdowns, hebben we spontaan een sauna gekocht op marktplaats, want je moet in ieder geval zorgen dat je er zelf een beetje goed bij zit. En ik merk dat ik nog een beetje zit te wachten op dat gevoel als de achtbaan in de Efteling afgelopen is: 'Zo, been there done that.' En ik realiseer mij steeds meer dat dat voorlopig niet gaat komen.

Ik zeg altijd: ik ben niet zo’n moeder-moeder. Ik haat knutselen en koken, en de groep drie rekensommen van vanmiddag snapte ik gewoon oprecht niet. “Jij kan niet afdalen naar dat niveau,” sneerde mijn moeder mij toe toen ik vroeg of zij de som snapte. Zou dat het zijn? Ik ben geneigd mezelf het voordeel van de twijfel te geven. Maar ik heb ondanks alles echt ook enorm genoten van de overzichtelijkheid, het samen zijn, iedereen die mij dierbaar is om mij heen, het knuffelen met de kinderen, het niks hoeven in die buitenwereld. Ik kwam een stukje van dat oer-moederschap tegen waarvoor ik dacht het gen te missen. Ik droomde zelfs van een derde, en in plaats van in paniek, was ik in mijn droom intens verliefd op de baby. Er werd een verlangen naar een simpel leven aangeraakt en daar ben ik best van onder de indruk. Ik merk het ook nu in de kleine dingen, nu de scholen weer zijn begonnen. Natuurlijk heerlijk weer wat rust in huis, maar dat gehaast in de ochtend, voor wie? Mijn baan combineren met home scholing, waarom eigenlijk? 

Ook ik voel dat we wat te leren hebben uit deze tijd


Ik merk dat ik inmiddels wat zenuwachtig word van al dat ge-ik. Hoe is het met jou nu de lockdown wat afneemt, er meer perspectieven zijn? 21 dagen mediteren, dat is mij nog nooit gelukt. Kan je mij vertellen wat het je geeft? En je kinderen en vriend, of man? God, dat neem ik dan gewoon maar weer aan, dat het een man is. Nee, dat heb ik gelezen, je vriend heeft een klusbedrijf. Hoe gaat het met hen? Heb je mensen dichtbij die heftig geraakt zijn in deze tijd, door ziekte of financiële problemen?

Gisteren hadden wij een zoom meeting met een club van de kerk (en dit voelt meteen altijd heel ongemakkelijk, maar ja, ik kom in een kerk. Meestal ga ik dat uitleggen/verdedigen. Als experiment laat ik dat nu even) en hadden we het over zingevingsvragen in deze tijd. Iemand zei dat het soms wat opgedrongen voelt in deze tijd, die zingeving. Mag je nog hopen dat het gewoon weer zoals vroeger wordt? Ik voelde met haar mee, maar toch vind ik het te simpel. Ook ik voel dat we wat te leren hebben uit deze tijd. 

Voor nu zie ik vooral uit naar meer echte mensen, echte mensen zien, zonder te denken: hebben we nog genoeg afstand? Meer vasthouden, meer contact.

Sasha, voor nu welterusten en tot horens,

Liefs,

Roos

Wat mis je het meest?  Deze vraag maakt mijn emoties los

Beste Marjet,

Ik hoop dat het goed gaat met jou en je dochter in deze lastige tijden. Met mij en mijn gezin gaat het goed.

Ik ben benieuwd naar de theaterbewerking van The great Gatsby. Je gedachten erover zijn logisch.

Ik vind Sally Rooney bijzonder. Zij is een van de jongeren die op hun eigen manier naar kwesties kijken. Ik heb een van haar werken 'Normal People' gezien. Het is een romantisch drama dat terug doet denken aan de tijd dat we negentienjarigen waren die niet wisten wat we met al onze emoties en gierende hormonen aan moesten. Het
is een bijzonder verhaal over een ingewikkelde liefde tussen twee mensen uit verschillende milieus.

Het is een bijzonder verhaal over een ingewikkelde liefde tussen twee mensen uit verschillende milieus.

Het Nederlandse spreekwoord 'Wie als een dubbeltje wordt geboren, wordt nooit een kwartje', is erg wreed. Net zoals één van de Arabische spreekwoorden: 'De aap kan niet weten hoe hij appels moet eten!'

Het is droevig ‘dat de kracht van het kapitalistisch systeem is dat wij constant bevrediging najagen, maar het nooit helemaal krijgen, waardoor we blijven jagen (en kopen)’. En daar is het internet natuurlijk een uitwas van: een manier om contact, liefde, erkenning, roem, enzovoort te vergaren.

Na de coronacrisis zal het anders zijn. Maar hoe?

Ik vind je citaat ‘dat de mens met macht er alles aan doet om die te behouden en er baat bij heeft het systeem dat die macht ondersteunt in tact te laten.’ leuk

In de context van na corona komt er een legitimiteitscrisis als gevolg van deze crisis. Het is de meest invloedrijke factor bij wereldwijde instabiliteit, aangezien regeringen niet langer in staat zullen zijn hun fundamentele functie, zoals garantie voor veiligheid, te vervullen.
Daarnaast ontstaat er een crisis met betrekking tot de geloofwaardigheid met betrekking tot de gegevens en feiten van de crisis. Zelfs het gebied van wetenschap en geneeskunde wordt nu het instrument voor de manipulatie.

De coronacrisis zorgt voor een nieuwe fase. Aangezien er geen focus wordt gelegd op specifieke
politieke of economische aspecten, zullen eerdere uitdagingen en zorgen die vóór corona heersten worden teruggegeven. Maar met een nieuw patroon en volgens nieuwe mechanismen. We waren niet klaar voor vrijwillige isolatie. We dachten niet dat de dood op een afstand van één niesbui op de loer ligt. En we dachten ook niet
dat we zouden stoppen met handen schudden en knuffelen. We geloofden niet dat we niet af konden spreken met onze vrienden of dat de verliefde zijn of haar geliefde niet zou kunnen zien. Corona heeft ons geleerd op onze
hoede te zijn voor alles om ons heen.

We dachten niet dat de dood op
een afstand van één niesbui op de loer ligt.

De mensheid zal zeker zegevieren over het virus, maar tegen welke prijs?

Door thuisquarantaine kijk ik wat er in mijn land en in de Arabische wereld gebeurt. Helaas klampt de Arabische wereld  het zich vast aan de religieuze tijd, die de afhankelijkheid van het fatalisme bij het begrijpen en verklaren van feiten verdubbelt en meer en meer de metafysische cultuur versterkt.

Helaas klampt de Arabische wereld zich vast aan
de religieuze tijd

Corona is een ongekend scenario, alsof we ons in een mythische sciencefictionfilm bevinden, die de aandacht vestigt op de adoptie van een geleidelijk, steeds gevaarlijker plot, waarbij alle gebruikelijke speculaties omver worden geworpen. De boze verandert zijn rol niet en het slachtoffer weet niet wat hij moet doen om eraan te ontsnappen.
Het lijkt zelfs alsof het mogelijk is om op elk moment buitenaardse wezens te zien vliegen die vervolgens landen op een patch tussen mensen.

Voorheen waren we verslaafd aan sciencefictionfilms en romans die streden om een steeds opwindender plot. We overwegen [de tekst] of lezen hem met een neutraal oog en observeren wat verbeelding en wetenschap kunnen doen. Maar nu? We zitten midden in de gebeurtenis. Het scenario is realistisch. Heel realistisch. In welk plot leven we
nu? Het virus, dat een microscopisch wezen is, begint landen te beheersen en de immuniteit van hun burgers één voor één op te heffen. In elk land en in elk continent.

Corona alleen bepaalt het tempo van vreugde, geluk of depressie, verdriet, de hoeveelheden ellende en de
kenmerken van het veranderen van de hemel in een hel, en vice versa.
Voor het eerst kijken we naar een existentiële situatie die het bestaan van het menselijk ras op de proef stelt.

De boze verandert zijn rol niet en
het slachtoffer weet niet wat hij moet doen om eraan te ontsnappen

Deze epidemie zal eindigen zoals andere epidemieën die de mensheid door de geschiedenis heen heeft gekend. Maar de belangrijkste vraag na dit alles is: zal de mensheid weer bij zinnen komen en zullen de landen terugkeren
naar hun sterke punten: gezondheid, onderwijs en wetenschappelijk onderzoek? Zodat ze er aan uitgeven wat er aan moet worden uitgegeven, nadat ze elkaar [al die jaren] hebben beconcurreerd om vernietigingswapens te maken,
om legers op te bouwen, om het milieu te vernietigen en om eindeloos kapitaal vergaren.

Vorige week stond de wereld op één been om de Amerikaanse verkiezingen te volgen.  De wereld is gehecht aan de resultaten van de verkiezingen. Is Amerika bevolkt met Goden als de Griekse Goden? De wereld was
eigenlijk bang voor de terugkeer van Trump. Hoewel Joe Biden ook niet de ideale president is. Gelukkig dat er verandering is . Het geeft ons een dosis optimisme omdat radicalisme en populisme nog steeds onder controle zijn.

Ja, natuurlijk denk ik aan mijn vaderland. Wanneer? Ik weet het niet.
Nu is de situatie er heel slecht. Als ik ga, doodt men mij misschien al op de tweede dag. Bovendien heb ik geen paspoort. Dat maakt de situatie heel ingewikkeld.

Wat mis je het meest?  Deze vraag maakt mijn emoties los. Ik mis mijn eigen huis, mijn boeken, vrienden, studenten en de geur van sommige plaatsen. En ook mijn rol in de beweging van verandering. Maar ik ben een kosmisch mens. Ik voel me geen vreemdeling in Amsterdam. Ik hou van Holland. Het is voldoende dat de infectie van gelijkheid
hier een menselijk virus is. Als je elke dag duizenden glimlachen ziet, betekent dit dat je een aantal extra dagen in je leven hebt met meer glimlachen. Dat vind je niet in andere sombere en onvriendelijke steden.

Het is voldoende dat de infectie van gelijkheid hier een menselijk virus is

Momenteel lees ik een oud boek over Hadhramaut, mijn provincie. Het gaat over een reis in de jaren dertig van de vorige eeuw door de Nederlandse diplomaat, ontdekkingsreiziger en schrijver Daniel van der Meulen. Hij
reisde naar Hadhramaut om een verslag te schrijven over het leven en de mensen voor de Nederlandse overheid. Dit omdat de Hadhramieten in Indonesië een grote rol speelden in handel, politiek en religie tijdens de Nederlandse kolonisatie van de oostelijke archipel. Het lijkt raar dat er grote veranderingen plaatsvonden negentig jaar geleden, maar de samenleving bleef conservatief, vooral met de soefi-islam. Ik lees nu zelfs pagina’s lang over de dagelijkse realiteit. Intellectuele verandering is erg traag, vanwege religie!

"Kapitalistische liefde, je kan eindeloos door selecteren in de illusie dat je dan bij het beste van het beste uitkomt”. Dat klopt. Maar ik denk dat het beter is dan het taboe-leven in andere culturen die gebonden zijn door het verleden.

Groet,
Saeed