De luxe hebben om te twijfelen..

Lieve Mooniq,

Ik hoop dat dit bericht je goed bereikt.  Ik kwam terug in Nederland de dag nadat de zon begon te schijnen, dus hoewel ik tien dagen in quarantaine was, heb ik wat wandelingen op het ijs gemaakt, wat erg opwindend was. Ik heb geen echte winter meer meegemaakt sinds 2011, toen ik twee maanden in Polen was, op het dieptepunt van wat voor mij voelde als de koudste winter ooit, als het einde van de wereld. Vliegen over een besneeuwd Nederlands landschap was verbluffend - het veranderde de wereld in een printplaat. Heel mooi.

Inderdaad, Kira de hond is nog steeds in Kampala. Ze wordt vreselijk gemist, maar ze is druk met het bewaken van het huis en ze heeft vrienden die op bezoek komen, dus ik denk dat ze best gelukkig is.

Dank je voor je aardige woorden over mijn oma. Het was heel vreemd om mijn moeder te schrijven om te vragen naar een beeld dat aan mij beloofd was. De laatste keer dat ik oma zag, zei ze dat ik het mee moest nemen, en ik zei dat ik het de volgende keer dat ik haar zag, zou ophalen. Het leven is inderdaad kort. Het beeldje is van een klein roze kwartsvarkentje, zo rond als een ton, waarschijnlijk uit Egypte, denk ik. Ik speelde er altijd mee toen ik klein was, en ik hoop dat ik ooit een kind zal hebben dat hetzelfde zal doen.

Ongelooflijk om te zien hoeveel schade de ziekte heeft aangericht.

Wat een opuchting dat het beter gaat met je vader. Covid schijnt echt een onvoorspelbare ziekte te zijn. Twee goede vrienden hadden het, de ene een dikke roker en de andere een magere atleet, beiden even oud. Bijna een jaar later is de dikke roker weer min of meer de oude, terwijl de atleet kortademig is en moeite heeft om met zijn kinderen te spelen. Ongelooflijk om te zien hoeveel schade de ziekte heeft aangericht. Hoe voelt je vader zich nu? En hoe gaat het met PSV?

Je vriend  heeft gelijk over Bobi Wine: hij is een briljant communicator, en (en dat wordt vaak gemist in de berichtgeving in de pers) een intens morele man met grote moed. Sommige van mijn collega's wonen in zijn voormalige kiesdistrict en zijn zeer te spreken over zijn reactievermogen en zijn bereidheid om namens hen te vechten als het ging om machtige belangen die probeerden land en andere zaken te stelen. Ik betwijfel of we hem ooit president zullen zien worden, maar hij zou een goede keuze zijn. Het was interessant om een verkiezing mee te maken waarbij het steeds minder duidelijk is of de zittende president nog in leven zal zijn bij de volgende ronde, en hoe dat de berekeningen verandert. Net als jij vermijd ik het lezen van het laatste nieuws, maar ik lees wel veel commentaar, misschien uit gewoonte. Het is tegenwoordig een gouden tijd voor onderzoeksjournalistiek, en sommige van de schrijvers zijn echt geweldig.

Ik zal de Covid-vaccinatie nemen zodra die wordt aangeboden. Covid zal mij waarschijnlijk niet doden, maar dit gaat niet over mij.

Ik vind het jammer dat ik wantrouwen in je brief over vaccins lees. Ik heb in Noord-Oeganda gewoond aan het eind van de LRA-oorlog, en ik heb begrafenissen gefotografeerd, kleine graven bezocht. De moeder van mijn beste vriendin loopt met een stok, een gevolg van kinderpolio die haar leven tot een hel maakte, en ze had geluk dat ze het overleefde. Sindsdien is het beter gegaan - de klinieken hebben regelmatiger voorraden vaccins en andere medicijnen. Er is geen gelukkigere dag in een Afrikaanse kliniek dan de inentingsdag (meestal een woensdag). Het zit er vol met dikke baby's met glinsterende oogjes, kirrend en gillend, stalen verpleegsters en nerveuze moeders die angstvallig controleren of de zorgvuldig bijgehouden gezondheidsboekjes van hun kinderen wel up-to-date zijn. Zelfs als ik er aan denk krijg ik heimwee! Toen je ouders kinderen waren, vóór de dagen van de kudde-immuniteit, was het hier waarschijnlijk ook zo. De luxe hebben om te twijfelen, het voorrecht hebben om te kiezen, niet direct geraakt te zijn door de kwestie, is iets dat mensen onderschatten. Ik zal de Covid-vaccinatie nemen zodra die wordt aangeboden. Covid zal mij waarschijnlijk niet doden, maar dit gaat niet over mij.

Je vraag naar wat ik mis, is interessant. Het antwoord verandert zoals het weer. Ik mis mijn ouders, die ik sinds 2017 niet meer heb gezien. Ik ben vorig jaar weggebleven terwijl we wachtten op vaccinaties - ze zijn allebei in de zeventig en hebben regelmatig contact met veel mensen die veel ouder zijn, en ik vond het het beste om een grote afstand te bewaren. Nu zijn ze beschermd, en ik hoop ze over een paar weken met Pasen op te zoeken.

Ik mis het ook om op een zonnige middag met een pint in de wind van een heerlijk ruikende sigaret buiten bij een pub te zitten, naar het verkeer te kijken en onzin uit te kramen over onderwerpen die er niet toe doen. Eigenlijk is dat misschien wat ik mis. Dit virus heeft ons allemaal in druïden veranderd, heeft ons allemaal meningen gegeven. Plotseling voelen we de behoefte om 'een mening te hebben'. Vroeger volgden we advies op, of niet, en hoopten er het beste van. Nu wordt er van ons verwacht dat we in onze vrije tijd  experts zijn. Het is krankzinnig.

Wat zal de eerste plaats zijn waar je naar toe gaat?

Ik mis ook vrienden. Ik ben hierheen verhuisd en heb al mijn vrienden in Uganda achtergelaten, en de afsluiting betekent dat het onmogelijk is om buiten mijn universiteitsklas met anderen om te gaan. Ik vind ze allemaal aardig, maar afwisseling is de spijs van het leven. En ik mis het om om drie uur 's nachts op de fiets naar huis te hobbelen, verlicht door wijn en gejuich en met een hoofd vol nieuwe verhalen. Dat zal het eerste zijn wat ik ga doen zodra we mogen! En jij? Wat zal de eerste plaats zijn waar je naar toe gaat? Hoe we ook tegenover al deze vragen staan, het is zeker dat niemand van ons het jammer zal vinden deze periode te zien eindigen. Ik mis mijn werk! Ik mis galerijen!

Welke delen van de communicatie vind je ondoorzichtig of oneerlijk over de pandemie? Ik voel me erg unplugged in Nederland omdat ik helemaal geen lokale krant lees of naar een lokaal radiostation luister. Wat doen ze volgens jou slecht? En wat doen ze goed?

Ik heb een foto bijgevoegd van een project waar ik mee bezig ben, over indvidualisme en de relatie van 'ik' tot 'wij'.

Je hebt het compassiemeisje heel goed geobserveerd. Ik wou dat ik die vaardigheid had. Je hebt de vorm duidelijk gezien, en de sporen waar je vingers hebben gedrukt zijn duidelijk en definitief. Ik heb een foto bijgevoegd van een project waar ik mee bezig ben, over indvidualisme en de relatie van 'ik' tot 'wij'. Ik heb de kust gefotografeerd, die enorme kasteelmuren die Nederland afschermen van de wereld. Dit is een beeld uit dat project. Het zal binnenkort af zijn (de deadline is over ongeveer een maand) dus hopelijk kan ik daarna iets completers laten zien.

Over het thema mededogen, hier is een gedicht dat er wel bij lijkt te passen. Het gaat over een man die ik ontmoette bij een overtocht per veerboot ten oosten van een stad genaamd Mbuji Mayi, op de weg naar Mwene Ditu, in het hart van het diamantmijngebied van Congo.

'Ça marche avec le courant',
zegt Solo met
adem van drank,
mist het grootste deel van een teen,
'deux pulleys, et le courant,
ik ben zoals jij', zegt hij.
Dan trekt hij zijn overhemdskraag naar beneden
om een ster te onthullen
geëtst met de hand over zijn hart
door een tatoeëerder
ergens 
voordat hij de veerboot vond.
'Ik ben zoals jij
een Amerikaan. Laten we naar Amerika gaan.'
De veerboot glijdt
over de rivier
nog steeds vastgebonden aan zijn staalkabel.

Ik heb hier een foto van Solo's veerboot bijgevoegd. Solo staat links, in een blauwe Amerikaanse voetbaltrui, luid en niet erg effectief het laden van de veerboot te dirigeren.

Als tegenprestatie is hier mijn vraag aan jou: Wat is het oudste verhaal dat je kent over je voorouders?

Hartelijke groeten,

Will

Ben ik dan een dromer, een utopist of een boomknuffelaar?

Ha Laurens,

Wat een prachtverhaal, openhartig, ontroerend en mooi geschreven. Je komt heel krachtig over – 1.92m helpt ook bij de beeldvorming 😉 – heel wat tegenslagen doorstaan, gedreven, levensgenieter en positief. Terwijl je ook schrijft over angst om te falen, twijfel en onzekerheid verslaan. En over gemiste spelfouten. (Ik heb er maar één gespot. ;))

Die schijnbare tegenstrijdigheid vind ik mooi. En zo herkenbaar.

Ik dacht altijd dat mensen of zelfbewust of onzeker waren. Introvert of extrovert. On a mission of dolend. Ik heb geleerd, in het bijzonder in de afgelopen jaren van mijn collega’s in de maatschap, dat tegenstrijdigheden naast elkaar kunnen bestaan. Dat ze elkaar nodig hebben. In een relatie, in een groep, maar ook in jezelf. In mijzelf. Dat ik meerdere dingen tegelijk kan voelen, kan zijn. En dat wat ik voel, waarschijnlijk – al is het maar een heel klein beetje – ook door anderen wordt gevoeld.

.....als ik openlijk durf te twijfelen, vragen te stellen (in plaats van mijn kennis te etaleren), te delen dat ik s ’nachts wakker lig en waarom, pas dan wordt ’t interessant

Het makkelijkst is om mijn onzekerheid te maskeren met een positieve houding (met mij gaat alles goed !) of een tot in de puntjes uitgedacht plan. Zo ben ik geconditioneerd (opvoeding, maatschappij). Dan wordt het een gevecht tussen het een en het ander. Maar als ik openlijk durf te twijfelen, vragen te stellen (in plaats van mijn kennis te etaleren), te delen dat ik s ’nachts wakker lig en waarom, pas dan wordt ’t interessant. Dan gaan er nieuwe luikjes in mijn hoofd open. Kom ik een stap verder in mijn denken. En ontstaan er nieuwe verbindingen, in mijn hoofd, met de ander, met de wereld. Anders blijft ’t toch bij een soort vooruit bedacht script of een plaat die blijft hangen en zichzelf telkens herhaalt.

Het was niet mijn intentie om de lat hoog te leggen. Maar ja, ook ik voelde kennelijk de druk van het mogelijke falen. Dus dan doe ik extra mijn best. Zit ook in de aard van het beestje. 😉 Sterker nog, als ik heel eerlijk ben denk ik dat dit nog steeds vaak een drijfveer is. Altijd denken dat een ander het beter kan, slimmer is. Bang om door de mand te vallen -voor wat, wie, don’t ask?!- dus doe ik er nog maar een schepje bovenop. Pfff, dit is niet zo leuk om op te schrijven. Is toch te suf voor woorden dat ik me hier op m’n 56ste nog steeds druk over maak.

Ik ben geen streber, hoef niet per se de beste te zijn. Maar jouw verhaal roept bij mij de vraag op waarom ik, jij, wij mensen, dan zo bang zijn om te falen.

Toch is het maf hoe hardnekkig sommige reflexen zijn. Zit het in het beestje, in de opvoeding, in wat je hebt meegemaakt? Kan ik het accepteren? Ik kan er in ieder geval wel beter mee omgaan dan vroeger, maar de reflex blijft. Ik ben geen streber, hoef niet per se de beste te zijn. Maar jouw verhaal roept bij mij de vraag op waarom ik, jij, wij mensen, dan zo bang zijn om te falen. Terwijl, ondanks dat het klinkt als een open deur- we toch het meeste leren van onze fouten. Is het omdat een fout oneindig lang blijft hangen. Een smet op het imago. Terug bij af?

Ik denk dat het ook wel – steeds meer – in de maatschappij zelf zit. Overal onmiddellijk een oordeel over vellen, elkaar de maat nemen, iedere misstap onder het vergrootglas leggen.

Polarisatie lijkt zich te nestelen in de haarvaten van de samenleving.

Sociale media dragen hier vaak negatief aan bij. Het oordeel komt sneller, is vernietigender en hangt voor eeuwig in cyberspace. Ik erger me aan de stelligheid waarmee mensen in een hoek worden gezet. Geframed. Onderuitgehaald. Het zwart-wit denken, waardoor een tegenstelling in no-time escaleert tot een onoplosbaar conflict. Polarisatie lijkt zich te nestelen in de haarvaten van de samenleving.

Niet dat je het altijd met elkaar eens hoeft te zijn. Sterker nog, uiteenlopende perspectieven helpen om je eigen inzichten te verdiepen. Maar als het alleen maar gaat om winnen of verliezen, dan zullen er uiteindelijk toch vrijwel alleen nog maar verliezers zijn?

Wat mij bezighoudt is hoe we weer echt met elkaar in gesprek komen. Jong en oud. Zwart en wit. Laag- en hoogopgeleid. Grachtengordel en achterstandswijk. Autochtoon en vluchteling. Gelovige en atheïst. Homofoob en homofiel. Hoe we met elkaar gaan bouwen aan een samenleving die we allemaal willen. Waarin we elkaar – en de planeet – niet ondermijnen maar versterken. Waarin we niet ieder voor zich, maar we met elkaar dilemma’s onderzoeken en lastige keuzes maken. Opdat iedereen mee kan doen en de planeet niet bezwijkt.

Ik geloof dat het kan.

Sterker nog, ik geloof dat heel veel mensen dat wel zouden willen. Of is dat een naïeve gedachte?

Ben wel benieuwd hoe jij dat ziet.

Over het algemeen sta ik vrij ver vooraan in de rij. Dus ik vraag me af of ik meer kan doen om bij te dragen aan die ‘betere’ samenleving.

Ik weet het, ik heb makkelijk praten. Hoogopgeleid, eigen huis, prima omzet/inkomen (op dit moment beetje onzeker vanwege corona, maar dat trekt vast wel weer aan), en wit (wat met allerlei privileges komt waar ik me maar gedeeltelijk bewust van ben). Als vrouw is er hier of daar wellicht ergens een glazen plafonnetje, hoewel ik mijn hoofd nog niet voelbaar heb gestoten. Over het algemeen sta ik vrij ver vooraan in de rij. Dus ik vraag me af of ik meer kan doen om bij te dragen aan die ‘betere’ samenleving.

Ik hoop dat de huidige crisis ergens goed voor is. Met name dat de balans gaat shiften van een individualistische op welvaart gerichte maatschappij, naar een gemeenschap waarin we letterlijk SAMEN LEVEN. Waarin welzijn belangrijker is dan consumptie. Waarin diversiteit wordt gekoesterd. Waarin mensen zichzelf kunnen zijn en elkaar ondersteunen. Waarin we op voortdurend op zoek blijven naar vernieuwing en innovatie. Waarbij we zorgen voor de planeet en elkaar.

Ben ik dan een dromer, een utopist of een boomknuffelaar?

Beetje hetzelfde als ik hierboven al schreef. Ben ik dan een dromer, een utopist of een boomknuffelaar? Ik hoop het toch van niet. Of tenminste, dat er nog veel meer zijn zoals ik. En mensen die op een andere manier de wereld een slinger willen helpen geven.

Hoe was Griekenland? Het lijkt alweer eeuwen geleden die hete zomer. Hoewel die kennelijk deze week nog even terugkomt. Fijn!

Wij hebben genoten van de vakantie in de tuin, de duinen en het strand. IJmuiden heeft zo z’n voordelen, zeker in coronatijd. Wel grappig dat je in West woont. Oud of Nieuw? Ik heb bijna twintig jaar in Amsterdam gewoond, waarvan de laatste zeventien samen met mijn vriend Marc in ons eerste huis in Oud-West. Vlakbij de HEMA op de Kinkerstraat. Echt wel een hele fijne plek. Sweet memories.

Ik herlas net je brief nog een keer. Een heel bijzonder openhartig levensverhaal en ook heel speciaal om dit te lezen van iemand die ik eigenlijk helemaal niet ken. Ik denk, hoop dat je het ook heel erg voor jezelf hebt opgeschreven. Om je gedachten te ordenen. Boven te laten drijven wat voor jou belangrijk is. Zo werkt het bij mij in ieder geval. Da’s toch het mooie van (brieven) schrijven.

Ook ik ben meerdere keren terug naar school gegaan.

Leuk dat je bedrijfskunde gaat doen. Ben je inmiddels gestart? Ik herken helemaal wat je schrijft over je onzekerheid verslaan. Ook ik ben meerdere keren terug naar school gegaan. Na de lerarenopleiding eerst mijn talen, toen bedrijfscommunicatie en later nog een MBA (Master of Business Administration). Vooral die laatste heeft bij mij ook echt zo gewerkt.

Niet dat ik alle vakken die ik daar heb gehad (finance, accounting, logistiek) dagelijks gebruik. Maar behalve een beter begrip van hoe bedrijven en organisaties werken heeft twee jaar bedrijfskunde me het zelfvertrouwen te geven om vragen te durven stellen en door te vragen, in vrijwel elke situatie. Dat vind ik heel waardevol.

Afgelopen week was ik met mijn collega’s op de figuratieve hei. Wij organiseren twee keer per jaar een retreat – een 2-daagse waarin we reflecteren op ons werk, connecten, nieuwe dingen leren en relaxen. In dat laatste worden we steeds beter. Het was nu een half jaar geleden dat we elkaar live hadden gezien, dus wel bijzonder en fijn. Op de camping bij Zeewolde -echt heel mooi daar- stonden we met onze tentjes en maakten we iedere avond een kampvuur. Dit jaar wel met catering vanwege corona. Met zo’n groep mensen die elkaar steeds beter kent is het daadwerkelijk een ‘treat’ voor onszelf.

Tijdens de retreat kwam een business opportunity ter tafel, waarvan ik opeens dacht, goh, dat zou ik eigenlijk heel leuk vinden om me hier als business developer tegenaan te bemoeien. Meedenken over opschalen, investeerders zoeken, bedrijfsplan uitwerken, etc. Ik ga er nog een nachtje over slapen, en wie weet, schrijf ik er volgende keer meer over.

Misschien wel over hoe ik dat dan in 2027 voor me zie!

Nu ga ik even van de late middagzon genieten met een boekje en een glas wijn. ’t Leven is zo slecht nog niet. Het is wat wij ervan maken!

Ik ben benieuwd naar hoe het jou ondertussen vergaat. Groet, Petra

De tijd vliegt

Beste Geertje,

De tijd vliegt, maar nu ga ik schrijven want ik vind het vervelend als er zo'n lange tijd tussen zit.

Ik twijfel niet hoor, over vaccineren. Hoe eerder hoe beter denk ik maar, het is meer dat een van mijn beste vriendinnen zich werkelijk zorgen maakt en denkt dat het echt gevaarlijk is, zoals ik al schreef. Ze zegt nu dat ze mij er niet van wil weerhouden, maar vindt dat ik een weloverwogen beslissing moet nemen en dus ook informatie moet lezen van kritische artsen/deskundigen. Daar zit wat in en ik vind het ook zorgzaam. Ik heb ook wel een en ander gezien en gelezen, maar ik wil nu toch vertrouwen op al die miljoenen andere artsen waaronder mijn eigen huisarts in deze zaak. Ik word ook zenuwachtig van die angstverhalen, ik kan er niet goed tegen, vind het al vervelend genoeg allemaal.

...ik wil nu toch vertrouwen op al die miljoenen andere artsen, waaronder mijn eigen huisarts...

Ik sprak de huisarts nog, het is heel lastig om de vaccinatie te organiseren vertelde hij, omdat iedereen nog een kwartier moet blijven. De dichtstbijzijnde grote locatie is de sporthal, waar dit jaar ook de griepprik werd gegeven. Maar toen was het naar binnen, prik, weer door andere deur naar buiten. Een soort lopende band. Ik heb het voor het eerst gedaan, weet niet of ik het volgend jaar weer doe, dat zie ik dan wel weer.

Maar hoe fijn moet het zijn om je toch redelijk beschermd te voelen en weer dichter bij mensen te kunnen zijn, de kinderen voorop! En leuke dingen doen!

Voel jij je enigszins beschermd omdat je het vaccin al gehad hebt?

Ik hoor inderdaad van mensen dat vooral de tweede prik best wel klachten geeft. We gaan het zien.

En ja je zou denken dat ik nu heel creatief ben: dat valt vies tegen

En ja je zou denken dat ik nu heel creatief ben: dat valt vies tegen. Ik heb een reden om niet op mijn werkkamer te kunnen zijn: de gevel lekt en er zit stinkende schimmel op de muur. Maar mijn huis is groot genoeg en ik zou zo lang op een andere kamer kunnen werken, min of meer. Ik heb alleen totaal geen zin om de hele zooi verplaatsen, en voor nu komt het er op neer dat ik eigenlijk kleine dingen doe, hier beneden aan de eettafel. Ik wil alleen liever niet dat er verf, lijm of ander troep op mijn parket komt, kreun. Gaat tot nu toe goed!

Afgelopen twee dagen ben ik wel lekker bezig geweest. De dochter van mijn andere beste vriendin (dat kan taaltechnisch natuurlijk niet, de 'andere beste' maar alla), we kennen elkaar meer dan 40 jaar, gaat morgen trouwen. Alleen familie en vrienden van het echtpaar. Dus ik kan er niet naar toe, maar ik heb wel een soort cadeaubon in elkaar geflanst met een gekke tekening van een bruidspaar en foto's en een mooie brief. En als ik dan zo bezig ben met knippen en plakken en tekenen dan krijg ik steeds weer nieuwe ideeën zodat ik op een gegeven moment tegen mezelf moet zeggen dat het zo goed is anders zou ik door blijven gaan. Heerlijk om te doen en met een doel. En het is heel erg leuk geworden, al zeg ik het zelf.

Zij woont in Den Haag, maar wij zien elkaar best vaak en vroeger ook met de kinderen, dus die zijn min of meer met elkaar opgegroeid. Mijn oudste zoon is een jaar ouder dan haar dochter, haar zoon is een jaar ouder dan mijn jongste zoon. Toen ze pubers werden zijn ze wel uit elkaar gegroeid, wij gelukkig niet.

Ik heb trouwens de neiging om net als bij Whatsapp steeds een smiley in te voegen.

het is zo nu en dan strontvervelend, dat alleen zijn

Leuk om te horen dat je aan het daten bent. Ik heb geen idee hoe ik dat nu moet aanpakken. Je ontmoet niet spontaan iemand, maar ja, hoe dan wel. Want het is zo nu en dan strontvervelend, dat alleen zijn. En ik heb geen zin om online te gaan swipen: deze wel, deze niet et cetera. Mijn ex is lid geworden van een organisatie waarbij je zelf dingen organiseert. Je wilt bijvoorbeeld naar een museum (toen dat nog kon), en dan meld je dat op die  site en je schrijft dat je daar met zes mensen naar toe zou willen. Die melden zich dan aan en jij regelt het. En dat kan ook een voorstelling zijn, uit eten, wandelen of op een terras zitten, van alles. Ik heb in ieder geval begrepen dat het ongeveer zo werkt. Hij heeft zo ook zijn vriendin ontmoet. Maar ja, om daar nu ook lid van te worden terwijl hij dat ook is.....dat lijkt me nou niet zo'n goed idee haha. Bovendien ligt dat nu natuurlijk plat.

Ik hoorde gisteren over Partner Select, ik ga het eens opzoeken.

En toen zag ik ook weer de vraag: ' hoe denk je dat de wereld er uitzien in 2027?'. Een verplicht onderwerp. Jee, dat is wel iets om even over na te denken.

Ik bedacht me trouwens ook dat ik waarschijnlijk anders zou schrijven als je een man was. Bij een vrouw schrijf ik toch eerder (en makkelijker denk ik) op een 'vrouwen'-manier. Wat dat is? Er is in ieder geval veel gemeenschappelijks, ook al ken je elkaar niet. Je hoeft bepaalde dingen niet uit te leggen. Geeft dat een gevoel van veiligheid? Is dat het? Vrouwen praten in het algemeen makkelijker over persoonlijke dingen ook als je elkaar niet zo goed kent. Je kunt sneller de manier van communiceren op elkaar afstemmen. Mannen, ook als ze elkaar wél goed kennen, doen dat toch minder. Even heel zwart/wit gesteld.

ik bedacht me trouwens ook, dat ik waarschijnlijk anders zou schrijven als je een man was

Ik ben zelf niet direct een open boek, en kijk vaak eerst de kat uit de boom. Wat schrijvend geloof ik niet opgaat, maar dat zou ik denk ik wel weer doen als jij een man zou zijn. Eigenlijk wel interessant.

Toen ik vorig jaar een kleine week in het ziekenhuis lag, heb ik ook met een aantal verpleegkundigen (vrouwen) goede gesprekken gehad. Heel makkelijk. Wat is jouw ervaring op dat gebied, zijn vrouwelijke patiënten opener dan mannelijke? Ik denk dat leeftijd ook meespeelt trouwens.

Dat 2027 komt wel in een volgende brief, ik ga nu stoppen. De zon schijnt, ik ga de vlinderstruik snoeien en vanmiddag even bij mijn jongste zoon thee drinken.

Hartelijke groet en een fijn weekend,

Dorine

Mooi dat we diezelfde achtergrond hebben...

Ha Marc,

Allereerst groot excuus voor deze late reactie. Er kwamen wat dingen tussendoor en toen verplaatste 'Marc terugmailen' steeds een dagje later op de to-do-list, maar dat mag eigenlijk geen excuus zijn. Ik zal vanaf hier wat meer in de versnelling gaan.

Wat leuk dat je me gegoogeld hebt en dat mijn SEO zo on top zijn dat je me helemaal hebt kunnen uitpluizen (zelfs voor een niet-zo-internet-persoon als je bent). Maar misschien is het ook wel dat mijn naam, in tegenstelling tot de jouwe ook iets makkelijker te onderscheiden is (er was er ooit maar één andere Olga met dezelfde achternaam, maar zij lijkt toch van de aardbodem verdwenen inmiddels...ook wel interessant...maar dat terzijde, ik lijk nu echt de enige overgeblevene). Ik heb je inmiddels namelijk ook gegoogeld maar stuitte toch op meerdere Marc's met dezelfde achternaam. Toch heb ik je ook na wat zoekwerk en (misschien wel die researchlessen van de School voor Journalistiek) kunnen vinden! Erg leuk! Genoteerd staat inmiddels wel voor mezelf: verzin een hele unieke voornaam voor je kind, dit kan helpen met de SEO voor later in deze lastige Google-tijden, waarin je toch eruit moet springen.

...het voelde eigenlijk als one way to the top... en toen kwam corona

Mooi dat we diezelfde achtergrond hebben, dat schept een band. Ik heb altijd een soort van lichte jaloezie naar iedereen die vroeger naar de SvJ ging. Ik heb echt memorabele verhalen gehoord over blowende docenten die iedereen een hoog cijfer gaven, als ze eenmaal kogellam in het journalisten-café stonden. Ook wij hadden nog steeds een café bij ons gebouw (waar je wel nog steeds mocht roken in het eerste jaar!) en dat was zeker gezellig en geinig, maar niets zoals wat ik in de bijna mythische hippie verhalen van vroeger hoor. Kloppen die een beetje? En vertel me graag meer hierover! Dat ding van de crisis hebben we zeker gemeen. Sowieso zeiden ze in één van de eerste colleges tegen ons: "Mocht je rijk willen worden, kun je nu beter stoppen met deze opleiding, want met journalistiek kun je nooit veel geld verdienen." Toen dacht ik nog met heel veel overmoed "oh joh, maar mij gaat dat wel lukken" Maar goed, daarna brak uiteraard pas echt goed de crisis los en heb ik mezelf toch echt voor de kop moeten slaan dat ik voor dit vak had gekozen. Ik heb vanaf het begin namelijk als zzp'er gewerkt. Erg veel pasta arrabiata gekookt (de goedkoopste maaltijd op aarde) en de eerste jaren als werkende is zelfs de belastingdienst op de deur gaan kloppen en hebben ze me gevraagd of ik echt niet zwart bijverdiende, omdat geen mens zo goedkoop kon leven als dat ik deed. Dat terzijde is het inmiddels zo'n acht jaar later zeker beter aan het gaan! En het was zelfs erg goed aan het gaan... het voelde eigenlijk als one way to the top... en toen kwam corona.

Het is plotsklaps en heel snel gegaan en je hebt er geen grip op

Ik zou onder andere bij een nieuwe nieuws-app aan de slag gaan, zelfs in diezelfde week dat pas echt goed de ernst van de zaak aan de orde kwam. Dat was echt zo prettig geweest, ik zou namelijk werkelijk goed betaald worden en daarbij voelde ik me bij de test-shoots heel erg gewaardeerd. Het voelde heel goed. Die nieuws-app is dus omgevallen. Iedereen op straat. Dat was echt wel even heel erg wennen. Er zijn ook een aantal andere dingen weggevallen. Gelukkig ben ik na acht jaar zzp'en wel gewend dat de markt altijd schommelig is, maar toch: leuk is anders. Dat vind ik ook wel het lastige van deze coronacrisis, ik vraag me soms wel af of de doelen de middelen heiligen. Heel veel jonge en vitale mensen zitten nu zonder of met veel minder werk thuis om naar mijn gevoel stokoude mensen in leven te houden. Als ik de cijfers hoor zijn de mensen die hieraan sterven gemiddeld 80+ en hebben ze eigenlijk altijd al iets anders onder de leden. Ik zie ondertussen dat veel jonge mensen eenzaam binnen zitten en veel minder tot niet andere mensen zien. Eindvraag: wat is een mensenleven waard ten opzichte van 'wat is een goed mensenleven'?  Naar mijn idee is een goed mensenleven eentje met sociale bezigheden en lekker aan de slag zijn, doelen hebben etc. Dat wordt nu door externe omstandigheden moeilijker gemaakt en omdat je onderdeel bent van deze samenleving met het daarbij komende beleid, heb je daar dus geen invloed op. En natuurlijk, gelukkig hebben we in Nederland een vrij liberaal beleid en we kunnen ook nog heel veel, maar alsnog hebben ook wij hier last van. Ik vrees ook zo erg voor een financiële klap door dit virus. Ik ben heel benieuwd wat er dan gaat gebeuren. Jij bent nu ook gedwongen huisman door dit virus en solliciteren is dus ook vrijwel onmogelijk. Dat maakt het wel lastig en vervreemdend allemaal. Het is plotsklaps en heel snel gegaan en je hebt er geen grip op.

Naast het negatieve, hopelijk gaat dit virus ons wel dingen leren. We waren natuurlijk wel wat verwend geraakt en door de overvloed en overconsumptie misschien ook wel een beetje de weg kwijtgeraakt over wat er nou echt toedoet. Heb je nu niet enorm je gezin leren waarderen? Misschien extra je vrouw? Dat nu toch blijkt hoe fragiel het allemaal kan zijn en dat je toch een beetje afhankelijk bent van elkaar. Ik ben benieuwd. Mooi ook dat jullie zo'n prachtige tuin en huis hebben. Dat moet jullie generatie de onze toch eens leren hoe dat allemaal lukt als ZZP'er zo'n prachtig huis kunnen kopen;)

Ik ben nieuwsgierig naar je tweede brief!

Met groet,

Olga

Je moet het in je vingers hebben en vooral in je hart

Lieve Nicole,

Volgens mij is het schrijfproject echt wel kies met wat zij uit de brieven halen. Ik heb daar vertrouwen in.  De vraag is nog of onze brieven gekozen zullen worden.

Ik ben een witte tovenaar toon 2. Op de radio heb ik een lang programma mogen doen om de kalender uit te leggen en vooral het zielenpad. De meneer die mij deed fladderen heb ik gelijk gecheckt en misschien weet je het zelf al wanneer de optelling van twee personen op 14 uitkomt dan heb je een ideale match buiten de zegels.  Deze man en ik zijn samen een 14, maar hij gedraagt zich zodanig dat ik mijn vlinders weer in het potje heb gezet. Ik heb duidelijkheid nodig en een goede communicatie. Dat geeft hij niet.

Mijn hart is nooit meer geheeld van die breuk

Op mijn 21ste leerde ik mijn grote eerste liefde kennen. Hij was getrouwd en ik ben er na veel ellende van weg gelopen. Hij was dertien jaar ouder. Ik zag hem zeven jaar geleden plotseling in Hilversum bij een concert, nog steeds met zijn vrouw en het gevoel was gelijk terug. Ik ben nooit meer naar die plek gegaan om te vermijden hem nog eens te zien.  Mijn hart is nooit meer geheeld van die breuk. Ik zal je de details besparen, maar het was een smartelijke toestand.  Ik was jong en zo groen als vers lentegras. Afijn ik vond dit weer zo apart, de Maya en dit, al is het niet één op één hetzelfde dan nog.

ik was totaal omringd door het virus...

Helaas betekent het niet dat zorgmedewerkers ook altijd geschikt zijn voor het werk. Je moet het in je vingers hebben en vooral in je hart.  Ja, ik werkte dus op een gespecialiseerde COVID-afdeling, slecht beschermd nog in de eerste golf, daarom ben ik ziek geworden. Wij lieten mensen ook douchen, dan was mijn plastic pak nat en dan ben je onbeschermd. De afdeling was ook vacuüm gezogen. Men dacht dat dat moest, omdat iedereen aan de zuurstof lag. Dus je begrijpt, ik was totaal omringd door het virus, het heeft zich totaal kunnen nestelen.  Nog steeds hoest ik harde stukken groen slijm op, de ene dag is het erger dan de andere. Het verloop is ontzettend grillig. Na tien maanden ziek zijn durf ik wel te zeggen, dat de kans heel klein is, dat ik ooit weer de oude word.  Toch zou ik het weer doen. Er voor mensen zijn op de rand van het sterven, is onbeschrijflijk mooi om te mogen doen.  Het zal in kleine beetjes moeten slijten. Het is teveel geweest. Als ik een collega op tv iets hoor zeggen in die richting schiet ik vol en dat zal nog wel even zo blijven.  Ik zit ook teveel alleen. Mensen zijn bang, terwijl ik echt niet meer besmettelijk ben. Maar angst is een slechte raadgever.  Ik kom hier sterker uit dan ooit, dat weet ik zeker en dat is ook mijn houvast!

Met Leo zou ik graag werken, die snapt het!

Die Leo van je vader?  Zet hem in een gouden lijstje, dat is hij waard! Deze mensen zijn zeldzaam. Met Leo zou ik graag werken, die snapt het!

Geniet met je kinderen en je Lief van de hopelijk mooie paasdagen en tot schrijfs,

Liefs 🙏 Anne

Ik ben iemand die schrijft zoals het binnenkomt in mijn hoofd,

Hai Lauri,

Wat grappig en bijzonder om via een manier als deze in contact te komen met elkaar. Hoe ben jij bij dit project terechtgekomen? Ik ben iemand die schrijft zoals het binnenkomt in mijn hoofd, dus wellicht verzend ik deze brief dezelfde dag nog, maar het kan ook een paar dagen duren. Dat maakt voor nu natuurlijk niks uit.

Het klopt dat ik een opleiding heb gedaan in de richting Communicatie. Vorig jaar zomer ben ik namelijk afgestudeerd aan de opleiding Media, Informatie en Communicatie (nu Creative Business) in Enschede. Er zit daar inderdaad een universiteit, maar er zit ook een hogeschool, namelijk Saxion. Die hebben locaties in Enschede, Deventer en Apeldoorn. Maar goed, van het hele coronagebeuren heb ik in dat opzicht geen last. Wel maakt corona het wat lastiger om nu een baan te vinden; ervaar jij dat ook zo? Ik ben sinds december opzoek, maar het is heel lastig om iets te vinden wat past en waarbij ik aan de eisen voldoe. Wat het ook iets moeilijker maakt, is dat ik nog bezig ben mijn rijbewijs te halen, wat ervoor zorgt dat het zoekveld wat kleiner wordt. Ik ben benieuwd hoe jij omgaat het vinden van een betaalde baan in deze tijd.

Wel maakt corona het wat lastiger om nu een baan te vinden; ervaar jij dat ook zo?

Klopt het dat je dezelfde opleiding in dezelfde stad hebt gedaan als onze koning? En waarom heb je ooit gekozen om die studie te volgen? Ik ben heel benieuwd naar je beweegredenen, al kan dit misschien wat als een politieverhoor ogen. Waar je ook zeker zo je beweegredenen voor hebt is je bestuursfunctie bij GroenLinks en je rol als vrijwilliger. Het blijkt in ieder geval dat je idealen hebt die de wereld een stukje mooier kunnen maken. Althans, zo kijk ik ernaar. Wellicht heeft die blik van mij er ook mee te maken dat ik sinds mijn tiende geen dieren meer eet, en van 2013 tot en met 2018 strak veganistisch heb gegeten. Heel veel restaurants in Apeldoorn en omgeving zijn helaas nog niet thuis in plantaardig voedsel en soms zelfs niet eens in vegetarisch eten. Hierdoor maak ik in restaurants weleens een uitzondering. Het is voor mij heel belangrijk dat het geen ‘ding’ wordt. Ik wil gewoon ergens kunnen binnenstappen en zonder te veel vragen wat bestellen. Eerder schaamde ik me daar wel voor, want ik sta toch immers ergens voor? Toch sta ik daar nu sterker in, omdat ik weet dat elke stap er een is. Ik ben daarom al heel blij als vriendinnen mij vertellen iets minder vlees te eten. Een betere wereld, of althans een wereld waarvan ik denk dat die beter is, moet toch ergens beginnen.

Eerder schaamde ik me daar wel voor, want ik sta toch immers ergens voor?

Gelukkig maakt mijn vriend dat begin voor velen een stuk makkelijker. Dit klinkt echt té toevallig, maar hij ontwikkelt vleesvervangers. Ik kan wel vragen of je dat kent, maar het kan toch bijna niet anders dan dat je dat kent? Hoewel hij zelf wel vlees eet, draagt hij door zijn werk toch een stukje bij aan een wereld waarin minder dieren hoeven te lijden voor het genot van mensen. Helaas gebeurt dit nog teveel, en ik denk dat het heel veel tijd nodig heeft om een einde te maken aan de intensieve veehouderij. Voor mijn gevoel voelen mensen zich snel persoonlijk aangevallen op het moment dat je zegt dat het misschien niet zo handig en ethisch verantwoord is om zoveel vlees te eten. Je pakt iets van ze af en ze willen zelf bepalen wat ze doen. Mensen zijn zo eigenwijs, dikke prima natuurlijk, dat levert ook veel op. Al zou het in sommige gevallen fijn zijn als mensen in ieder geval even willen luisteren.

Net als nu in de Black Lives Matter-discussie. Ik merk dat er niet door iedereen naar elkaar geluisterd wordt, maar dat het lijkt te gaan om wie het hardst schreeuwt. Toch hoop ik zo dat het wel wat oplevert. Helaas heb ik hier in mijn tijd weinig les over gehad en zoals ik lees heb jij hier ook niet veel over gehoord tijdens je studie Geschiedenis. Het lijkt me daarom om te beginnen goed dat er op school meer aandacht wordt besteed aan het verleden van Nederland, en dat onderwerpen als discriminatie besproken worden. Al moet de toekomst uitwijzen wat deze discussie oplevert. Over zeven jaar hoop ik dat Nederland in ieder geval zover is dat mensen bij sollicitaties niet afgewezen worden om hun naam. Wellicht is dat maar een klein streven, maar ik denk echt dat het tijd nodig heeft. Hoe graag ik het ook wil, racisme is niet zomaar weg, al is er wel hoop. Mijn donkere vriend ervaart namelijk gelukkig zelf geen racisme. Hier ben ik zo blij mee. Daarom durf ik ergens te hopen voor mijn dubbelbloed nichtje en wellicht mijn toekomstige kinderen, dat zij in hun geschiedenisboeken lezen over deze gebeurtenissen en dat zij nooit met racisme te maken krijgen. O ja, ik praat trouwens over dubbelbloed in plaats van halfbloed, dat vind ik namelijk veel vrolijker klinken.

Het lijkt me daarom om te beginnen goed dat er op school meer aandacht wordt besteed aan het verleden van Nederland

En nu de vraag hoe ik de wereld over zeven jaar zie. Tussen de regels door heb ik daar al iets van antwoord op gegeven, maar ik zal er iets uitgebreider op ingaan. Het is grappig om te zien dat ik me best wel in jouw beeld herken. Ook ik hoop dat mens en dier meer als gelijken worden behandeld en dat discriminatie de wereld uit is. Al denk ik ook dat zeven jaar hier zo kort voor is. Het lijkt me mooi als er over zeven jaar minder veroordeeld en beoordeeld wordt. Dat als ik bij wijze van spreken met een regenboogkapsel wil lopen, dat rustig kan zonder de hele tijd commentaar te krijgen. Misschien dat het hier ook gaat om een wereld die ervaren wordt als een veilige plek, waar iedereen zichzelf kan zijn. Het is vast heel idealistisch, maar dat ben ik ook. Ik vind het zo fijn als de wereld voor iedereen leuk is en dat iedereen zich gelukkig voelt. Ik snap wel dat het in praktijk niet altijd zo werkt, maar hé, idealen zijn ook om van te dromen.

Het is vast heel idealistisch, maar dat ben ik ook

Trouwens, mij schrik je niet zo snel af hoor, haha. Ik probeer tegenwoordig niet altijd ergens iets van te moeten vinden, wat best relaxed voelt. Hoe zit dat voor jou als bestuurslid bij GroenLinks, wordt er dan altijd verwacht dat je je mening geeft, of zit dat anders? Ik ben zelf niet op die manier bezig met politiek, dus ik ben wel benieuwd. Ik stem natuurlijk wel altijd, jarenlang trouwens op de PvdD, maar ik ben een beetje afgeknapt op het gedoe wat zich in die partij afspeelt. Bij de volgende verkiezingen moet ik me daarom echt goed inlezen in de visies van de verschillende partijen. Gelukkig heb ik daar nog even de tijd voor.

Over tijd gesproken (oh, dit is echt een heel slecht bruggetje), maar ik kom deze tijd door door te skeeleren, steppen (al gaat dat nu lastig, want hooikoorts of regen), wandelen, Twitter-discussies lezen (guilty pleasure), werk zoeken, aan mijn spelling en grammatica werken, en zo vergeet ik vast een hoop te noemen. Waar houd jij je mee bezig?

Hoe sta jij trouwens tegenover de frequentie van het aantal brieven, als in hoeveel tijd er tussen de brieven zit? Ikzelf heb zoiets van: het komt zoals het komt, soms zit er een week tussen, soms vier weken. Ik ben benieuwd naar je volgende brief :).

Groetjes,

Judith