Een natuurlijke reactie

Hee Charron,

M’n vakantie was heerlijk! Er was best veel regen, maar het leuke aan in een huisje zitten en op vakantie zijn is dat dat niet zoveel uitmaakt. Gewoon lekker nat worden terwijl je over het strand wandelt, dan is de douche daarna extra lekker. Ik ben zeker uitgerust! De week daarna werd ik alleen ziek (gaat vaak samen hè…), maar goed: nu ben ik er weer. Hoe is het met jou? Is het eigenlijk voor jou een fijn of een vervelend moment als de vakantie voorbij is en scholen en werk weer beginnen?

Dat dit zo vaak voorkomt in gezinnen met die afkomst wist ik nog niet

Ik vind het ook mooi dat daar meer ruimte voor is. Het is voor mij echt pas kort geleden dat ik nog een gesprek had met een vriendin van mij (ook met roots uit Indonesië) en zij vertelde over het feit dat er in haar familie nooit gepraat werd. Ik associeerde dat enkel met 'haar familie'. Dat dit zo vaak voorkomt in gezinnen met die afkomst wist ik nog niet. Sindsdien ben ik me daar wel iets meer in gaan verdiepen. Ik hoorde ook over een documentaire, Indisch zwijgen. Die leek me erg mooi, ik heb hem zelf nog niet bekeken. Misschien ook interessant voor jou?

Wat een heftig verhaal over je oma. Wel mooi en fijn dat het openbare debat voor jou dan ook gesprekken heeft geopend met je moeder. Heb je het hier niet meer met je oma over gehad?

Voelde je de afkeer meer voor de pijn bij jezelf of voor de pijn bij haar?

Ik denk ook dat het een natuurlijke reactie is: het zijn gebeurtenissen die (godzijdank) ver van je af staan, waardoor het ook moeilijk is om zo’n soort pijn voor te stellen en je erin in te leven. Althans, dat kan ik me voorstellen. Voelde je de afkeer meer voor de pijn bij jezelf of voor de pijn bij haar? Of voor het feit dat er überhaupt zoveel pijn over was?

Mooi hoe je dat opschrijft: dat dingen alleen kunnen helen als ze ook begrepen worden, en er erkenning voor is. Dat denk ik ook!

Ik zou het boek heel graag lezen! Het klinkt super interessant. Ik vind je idee van langzaam leven ook echt heel tof (en belangrijk trouwens). Lukt het? Ervaar je ook wel eens nadelen daarvan?

Ik heb ook al zo vaak m’n smartphone willen ruilen voor een oude Nokia....

Ik had een vriendin die geen afspraken maakte, ze wilde alleen doen waar ze steeds op dat moment zin in had. En ze had geen WhatsApp. Twee dingen waar ik heel vaak heel erg jaloers op was, maar ze gaf wel aan dat het haar ook veel gekost heeft. Ze spreekt weinig mensen en als ze mensen opbelt kunnen ze ook vaak niet meer. Best heftig, dat dat dan bijna niet meer kan tegenwoordig. Dat vind ik er wel lastig aan hoor. Ik heb ook al zo vaak m’n smartphone willen ruilen voor een oude Nokia, maar dit soort dingen houden me dan toch tegen. (En Google Maps, ik ben zo slecht in de weg).

Ervaar jij ook zoiets met langzaam leven?

Oeh wat interessant, ik ga de podcast zeker luisteren. Ik moet zeggen dat ik het moeilijk vind om over gendervrije opvoeding heel erg een mening te vormen. Ik denk dat dat ook komt omdat ik zelf gelukkig nooit in strijd ben geweest met mijn gender. Ik kan me dus niet zo goed voorstellen hoe het is om daarin al kaders te krijgen als je kind bent, en hoe vervelend dat dan kan zijn als die afwijken van wat je voelt. Ik denk inderdaad ook dat de kaders voor heel veel mensen wel aansluitend en juist fijn zijn. Moeilijk. Waarschijnlijk is er ook niet één manier om voor iedereen aansluiting te vinden daarin!

Ik merk precies hetzelfde re: het project! Ik ben er enthousiast over, maar ook wat terughoudend in het delen, omdat ik ook niet wil dat ik met een ander gevoel deze brieven ga schrijven (namelijk dat ik bezig ben of anderen het gaan lezen). We weten ten slotte nog niet waar we het nog over gaan hebben! Maar misschien moet ik dat ook maar gewoon gaan loslaten.

Groetjes,
Isa

PS. Wat een lief aanbod van het boek lenen! Ik had hem al gereserveerd bij de bieb dus hij is als het goed is al onderweg 🙂

Jouw handgeschreven brief was een cadeautje

Hoi Louis,

Het is heel bijzonder om op deze manier, op papier, met louter woorden, een buurtgenoot te leren kennen. En na jouw handgeschreven brief begreep ik meteen waarom wij uitverkoren zijn om met elkaar te schrijven. Want ook al ben ik misschien (precies) 20 jaar ouder dan jij, ik voel meteen herkenning. Ook ik trok naar Amsterdam om te gaan studeren, al was het mijn tweede studie. Ik had een van die kruispunten, zoals jij het zo mooi beschrijft in je brief, net overgestoken: na een studie Nederlands in Tilburg, trok ik naar Amsterdam om mijn hart te volgen en Filmwetenschappen te gaan studeren. Twaalf jaar geleden kwam ik in Bos en Lommer wonen en ben er nog elke dag blij: groen en stads. Wat vind jij mooi aan onze buurt?

Ik ben echt een kattenmens, maar ik beschrijf mezelf vaak als een labrador: vrolijk, een beetje onhandig en ik word heel blij van veel dingen

Net als jij woon ik alleen, met twee katten (Dino en Roco) van wie er één een Ragdoll is. En ik ben dol op die beesten, zo fluffy, lief, zachtmoedig en volstrekt autonoom als ze zijn. Ik ben echt een kattenmens, maar ik beschrijf mezelf vaak als een labrador: vrolijk, een beetje onhandig en ik word heel blij van veel dingen. Dat laatste maakt dat ik vaak maar moeilijk kan kiezen en ik zou mezelf eerder omschrijven als een generalist dan een specialist. Dat maakte mijn carrière aan de universiteit ook lastig: ik ben niet het type dat zich lang kan vastbijten in één onderwerp, want ben snel afgeleid door alle andere leuke dingen die er nog zijn.

Misschien komt het ook omdat ik de jongste van vier kinderen ben; de benjamin. Met een Antilliaanse moeder en Nederlandse vader, een zus en twee broers groeide ik op in een Brabants gehucht. Groen, rustig en met veel vrijheid (véél geklommen, geracet en gespeeld!), maar ook vaak benauwend, kleingeestig en saai. Dat ik in de grootste en mooiste stad uiteindelijk pas echt wortelde, met zoveel cultuur (afleiding!), zegt ook veel over mij. Mijn broers, zus en ik zijn over het hele land uitgewaaierd.

Zij allemaal met kinderen, ik zonder. En we leiden allemaal heel verschillende levens. We spreken elkaar hooguit één keer in de zes weken, maar altijd is het warm en fijn. Het is een soort onbeschreven en onbreekbare band, die ik voel met mijn broers en zus. Bij niemand ben ik zo gegrond als met en bij hen. Waar ben jij eigenlijk opgegroeid? En wat voor ouders heb je?

Ik snapte maar weinig van de liefde toen ik 23 was

Voor een jongvolwassen vrouw, klink je trouwens behoorlijk volwassen. Zeker als je schrijft over je relatie met die leuke, lange jongen. Ik snapte maar weinig van de liefde toen ik 23 was. En eerlijk gezegd: pas sinds kort begrijp ik beter hoe je op een gezonde manier een relatie aan gaat (denk ik…). Volgens mij kan ik veel van je leren wat dat betreft.

Ik ben zo benieuwd waarom je gekozen hebt voor Verloskunde als studie. Het lijkt me echt een prachtig vak, maar ook heel spannend. Wil je me er meer over vertellen? Wat fascineert je aan gezondheidszorg? Maak je je ook zorgen over hoe pittig het is om te werken in de zorg? Ooit, toen ik 12 was, droomde ik ervan om plastisch chirurg te worden. Ik keek veel medische televisieprogramma’s, met bloederige operaties en zo, en zag hoe je als plastisch chirurg mensen weer een ‘gezicht’ kon geven. Dat leek me fantastisch. Totdat de meester van groep 8 me ging voorrekenen hoe lang ik dan nog moest studeren (zo’n 22 jaar) en ik de droom direct liet varen: dat klonk als onoverbrugbaar voor mij. Dat ik nu de directeur ben van een filmfestival over wetenschap, toont maar weer eens die labrador in mij: ik ben nog steeds gefascineerd door de medische wereld en wetenschap, maar ik hou zo van film, taal en cultuur.

En ja, ik luister ook graag naar podcasts! Dank voor je tips, ik ga ze meteen beluisteren. In de categorie crime kan ik je zeker De Deventer Moordzaak aanraden. Maar vooral ook De Kasteelmoord en De Schaduw van Dutroux, gemaakt door een goede vriendin van me. Mijn favoriete Amerikaanse crime podcast is Bear Brook, een verhaal over drie onbekende kinderen en vrouw die vermoord worden gevonden.

Och Louis, podcasttips zijn een brief op zichzelf waard

Och Louis, podcasttips zijn een brief op zichzelf waard. Zelf luister ik graag naar kletspodcasts als De Eeuw van de Amateur, Teun en Gijs Vertellen Alles en Ik Ken Iemand Die (over kinderen en opvoeden – hilarisch, ook voor mensen zonder kinderen). Verder houd ik me graag met politiek bezig, evenzeer voor het soapgehalte als om de hoop op een betere wereld. Ik luister daarom ook naar De Kamer van Klok (Volkskrant) en Haagse Zaken (NRC). Maar als ik je één podcast mag aanraden, dan is het Bob (VPRO). Dat is zo’n prachtig, hartverscheurend en bijzonder verhaal. Ga dat luisteren!

Welnu, vandaag is mijn vakantie begonnen. Drie weken hoef ik me even geen zorgen te maken over financiën, subsidies, personeel en deadlines, maar mag ik ongelimiteerd rommelen in mijn huis, naar het strand, lummelen, boeken lezen, mijn yogamat opzoeken, uitwaaien en de bioscoop in duiken. En een weekje naar Schiermonnikoog. Wat ga jij deze zomer doen? Gek idee eigenlijk, maar ook grappig, dat we elkaar zomaar voorbij kunnen wandelen hier in de straat en elkaar niet zullen herkennen. Toch?

Tot de volgende!

Liefs, D.

Ps. Jouw handgeschreven brief was echt een cadeautje om te krijgen. Zo persoonlijk! Mijn handschrift is een drama als ik er niet de tijd voor neem. Ik beloof je bij de volgende mijn woorden handmatig op papier te zetten. Oh, en ik ben gewoon ‘jij’, natuurlijk. Maar dat had je vast al door. Geniet van de zomerse dagen die gaan komen.

Ik heb het gevoel dat ik uitgegumd ben

Bevrijdingsdag!

Hai Nies,

Heb ik je geduld erg op de proef gesteld? Ik wist dat het even zou duren, dus ik hoop dat het wachten je niet ontmoedigd heeft en je er nog een beetje zin in hebt.

Wat een uitgebreide brief heb je me geschreven, althans een mail. Nou mail…het is eerder een document, een glossy een prospectus! Heel veel dank daarvoor. Een brief is anders, ik weet niet hoe het bij jou is maar met pen en papier schrijf ik andere dingen, alsof mijn geest op papier dichterbij komt dan op een scherm. Uit mijn pen komen meer 'eerste gedachten' en dan heb ik ook niet zo de neiging om te verbeteren. Met een scherm voor mijn neus kan ik het niet laten veel terug te lezen, en te herschrijven. Dat proces speelt me parten in mijn huidige schrijfproces aan een b..k. :- Ook heb ik een vreemde afwijking met typen ontwikkeld. Links typ ik blind maar rechts ben ik op een moment – geen idee wanneer of wat de aanleiding was – voornamelijk met mijn wijs- en middelvinger gaan typen. RSI ligt op de loer en komt af en toe kloppend binnen. Ik heb weleens geprobeerd via een online cursus opnieuw te leren typen. Dat is een training in discipline en geduld van dertien weken, kansloos. Uit zelfbehoud zet ik mijn timer op 40 minuten daarna neem ik een korte pauze en doe wat arm-, rek- en strekoefeningen.

Dus we zitten samen in een correspondentieschuitje! Erg leuk om een wildvreemde in de schoot geworpen te krijgen om mee te schrijven, een geest te leren kennen en stukjes van mijn geest bloot te leggen. Dat is toch waar voor mij schrijven over gaat, je geest zichtbaar maken.

Als eerste wil ik je wat inkijkjes geven, heel gewoon in wie ik ben en wat me bezighoudt. Alhoewel dat laatste een boek is dat zich dagelijks verdikt. Het is voor mij de kunst om maat te houden, op mijn eigen grond blijven, in 'mijn midden' blijven. En, suprise, suprise, waar ik wekelijks een robbertje mee vecht. Vanmorgen deed ik een flitsonlineschrijfinspiratiehalfuurtje met Geertje Couwenbergh, ken je haar? Ze geeft heerlijke schrijfworkshops die mij het schrijfvuur aan mijn schenen leggen. Zo fijn! Ze is boeddhist en deed de uitspraak: vechten tegen iets waar je van af wil heeft sowieso geen zin.

... maakbaarheid is schijn, als er iets is wat deze coronacrisis laat zien, is dat het.

Daar kan ik mij helemaal in vinden. Daarom heb ik moeite met uitdrukkingen als mensen in een ziekbed 'vechten voor hun leven' of hebben de strijd verloren'. Wij mensen willen tot in onze haarvaten alles kunnen controleren. Maar maakbaarheid is schijn, als er iets is wat deze coronacrisis laat zien, is dat het.

Goed, ik ben geboren in de strengste winter aller tijden, toen men kon lopen op de bevroren Noordzee en de straten van Nederland onzichtbaar waren door bergen sneeuw. Op 10 januari 1963. Een paar uur vóór mijn geboorte is mijn vader op het schip 'De Poseidon' gestapt om op de grote vaart te werken. Geboren in het Wilhelmina Gasthuis in Amsterdam was ik een couveusekindje. Mijn moeder heeft mij 'op eigen risico' na tien dagen mee naar huis genomen. Mijn eerste jaar woonde ik op de Hoogte Kadijk in Amsterdam en daarna verhuisden we naar Amsterdam Noord. Mijn vader heeft daar tot zijn dood gewoond, na de scheiding  vertrok mijn moeder met mij, mijn zusje en broer naar Uithoorn waar haar ouders, mijn opa en oma, woonden.

Opgegroeid met witte familie terwijl ik zelf bruin ben, heeft mijn leven gekleurd, meer dan dat ik in de gaten had.

Daar ben ik opgegroeid. Een pittoresk dorp vanwege de ligging aan de Amstel en, zoals vele dorpen in-en inwit. Opgroeien met witte familie terwijl ik zelf bruin ben, heeft mijn leven gekleurd, meer dan dat ik in de gaten had. Toen ik mijn boek 'Dubbelbloed' schreef kwam ik er steeds meer achter in welke spagaat ik geleefd had: de ene keer als struisvogel de andere keer als wakker dier, het was een zoeken naar mijn identiteit. Afijn, misschien heb je het gelezen?

In Uithoorn heb ik de vader van mijn kind leren kennen. Een heerlijke tijd waarin de kroeg een verlenging was van mijn huiskamer en iedereen je kende. Mijn relatie met hem was turbulent, een en al strijd. Na negen jaar trouwden we toch, kregen een prachtzoon en tweeënhalf jaar later was de scheiding een feit. Mijn zoon is nog steeds even prachtig, eigenlijk wordt hij er steeds mooier op. Afijn, de trots van een moeder, je kent het. (Benieuwd naar je dochters!)

Schrijven heb ik altijd gedaan, maar waar ik opgroeide werd kunstenaarschap niet als broodwinning gezien, alhoewel mijn moeder bevriend was met tal van musici en kunstschilders en ze zichzelf ontpopte als kunstenaar tijdens haar losmaakproces van mijn vader. Ze maakte prachtige etsen, kleedde zich als een hippie net als haar andere kunstenaarsvrienden waar ze minstens drie dagen per week mee in de kroeg zat. Ook in datzelfde Uithoorn overigens. Haar les aan haar kinderen was vooral: zorg dat je je eigen broek op kunt houden, zelfstandigheid als hoogste goed, niet zozeer (persoonlijke) ontwikkeling.  

Zoals bij alles in het leven, komt na elke heftige periode een rustig, kalm vaarwater.

Deze maand is het tweeëntwintig jaar geleden dat ik mijn geliefde leerde kennen, we zijn ongeveer de grootste tegenpolen die je kunt verzinnen maar de liefde is groot. De woelige baren hebben we steeds weer weten te overleven. Zoals bij alles in het leven, komt na elke heftige periode een rustig, kalm vaarwater.

Ok, that’s me, een beetje.

Wát een tijd waarin we leven, hè? Voor elk mens weer anders. Hoewel in dezelfde storm varen we allemaal in een ander schuitje en dat varieert van fijn voor de ene (ik vind Corona een kadóótje, hoorde ik iemand in een talkshow zeggen) tot een acute noodsituatie, omdat er geen brood op de plank komt, voor de ander.

Pas ontmoette ik een vrouw in het Oosterpark, onze honden speelden samen en we raakten in gesprek. Ze bleek een buurtgenoot van twee straten verderop en woonde nog niet zo lang in de van Swindenstraat op drie hoog achter. Alleen, na een huwelijk van tientallen jaren.

‘Heb je een balkon?’ vroeg ik haar. ‘Nee, geen balkon maar wel een lichte kamer, de zon staat erop en ik ben gaan doen wat ik helemaal niet kan.’ Ik bleef haar vragend aankijken. Nieuwsgierig naar wat ze bedoelde. ‘Ik schilder, ik kan er niets van maar ik doe het gewoon en mijn hoofd raakt leeg als ik met de penselen over het doek ga.’

En Nies, dat wil ze graag een leeg hoofd. Want daarvoor vertelde ze dat haar enige zoon twee jaar geleden op drieëndertig jarige leeftijd dood was neer gevallen. Het was met oud en nieuw, zijn vrienden dachten dat hij een geintje maakten en hebben hem laten liggen. Toen ze doorkregen dat er echt iets aan de hand was, was het te laat.  ‘Zijn vriendin heeft twee miskramen gehad en ze waren het weer aan het proberen. Maar oma zal ik niet meer worden.’

Waarom vertel ik je dit?

Deze vrouw zit behalve met angst voor corona, geïsoleerd in haar bovenwoning zonder balkon en wil nooit meer opstaan. Toch doet ze het, en haar hondje verleidt haar elke dag. 'Voor hem doe ik het, hij is m’n lichtje in mijn leven.' We stonden inmiddels de anderhalve meter van elkaar en ik wierp haar woordeloos mijn steun en liefde toe.

Onzichtbaar leed achter de voordeuren én het zichtbare dat we dagelijks krijgen voorgeschoteld doen me twijfelen of de misstand die míj dagelijks in het gezicht treft wel de moeite is.

Onzichtbaar leed achter de voordeuren én het zichtbare dat we dagelijks krijgen voorgeschoteld doen me twijfelen of de misstand die míj dagelijks in het gezicht treft wel de moeite is. Wat ik bedoel is of ik recht van spreken heb, er zijn wel belangrijkere zaken die aan de kaak gesteld moeten worden. In mij leven stemmen die in vele varianten tegen mij zeggen: Hé Chic, moet dat nou? Op dit moment? Is dit echt nodig?

Hier is mijn punt.

Op 11 maart kwam ik terug van twee maanden Suriname en Curaçao. Ik had een reisbeurs ontvangen van het Letterenfonds om onderzoek te doen voor mijn tweede boek. De overgang uit Suriname naar Nederland is altijd al lastig  voor me. De flamboyante Surinaamse way of living, ook al moet je hard werken en ben je (kans)arm, er wordt gelachen, gegeten en ‘tori’ gepraat. Ik hou vooral van het kleurrijke van alle verschillende bevolkingsgroepen, de talloze kleuren bruin. Kleur zit ook op de muren, met de hand in geschilderde reclames die boter, hygiënische kip, een schoonmaakmiddel of zonnebloemolie aanprijzen.

Terug in Nederland is dát het grootste gemis, kleur.

Op 13 maart ging we intelligent met zijn allen op slot en in de dagen erna werd ik elke keer bevestigd in wat ik niet wilde zien. In elke talkshow op radio en tv, op het journaal, aanvullend nieuwsprogramma of welk ander actualiteitenprogramma dan ook, het ging over corona en werd belicht door tal van professoren, specialisten, medici, hulpverleners, virologen, wetenschappers, psychologen, therapeuten, you name it. De mensen aan de tafels van de talkshows en de hosts zelf natuurlijk, waren wit.

In de geschreven media is het al niet veel anders. Sinds mijn jeugd lees ik de Volkskrant, en ik wéét wel dat je VK onder de witte kranten kan scharen, maar ik vond dat er steeds meer aandacht werd besteed aan diversiteit, achtergrondverhalen over de verschillende culturen die Nederland rijk is. Maar het lijkt verleden tijd. In de Volkskrant zie ik 'mezelf' nauwelijks terug, noch in enige andere krant. Niet als juffrouw van de basisschool, verpleegkundige in het ziekenhuis, advocaat, huisarts maar ook niet als patiënt of als ondernemer die slachtoffer is geworden van alle voorzorgsmaatregelen. Een paar weken terug vond ik in VK magazine één specialist met een migratieachtergrond. Een Hindoestaanse man met een roti restaurant.

We zijn zes weken verder en gelukkig hebben een paar mensen wel de moed gehad om er iets over te zeggen in de trant van: 'Ik heb veel familie in de zorg werken, laten we de zorgkanjers met kleur ook een plek geven op onze walls. Post foto’s!' Tja, social media.

Diversiteit? Representativiteit? Nu even niet zeg.

Ik heb het gevoel dat ik uitgegumd ben. Gewoon weg, foetsie. Diversiteit? Representativiteit? Nu even niet zeg.

Een paar dagen per week werk ik mee met mijn man op de markt in Amsterdam Zuidoost. Hij staat al meer dan vijfendertig jaar met groenten en fruit op de markt. Onze klanten in Zuidoost zijn voornamelijk van Ghanese, Nigeriaanse, Surinaamse en Antilliaanse afkomst. Tientallen andere nationaliteiten komen ook aan onze kraam. Het is opvallend hoeveel moeite we moeten doen om de mensen de anderhalvemeter regel bij te brengen. Het brengt veel stress met zich mee. Maar vanaf het begin af aan had ik de gedachte; maar als je niet meedoet in het nieuws, als je niet wordt aangesproken vanuit jouw beleving, waarom zou je je dan laten leiden door al die regels? Wellicht naïef en ik kan het niet staven met onderzoek, het is vanuit mijn eigen groeiende weerstand bedacht, omdat ik nauwelijks in de samenleving schijn voor te komen die wel van alles van mij wil. De witte parade die mij dagelijks in de media wordt voorgeschoteld staat een gevoel van verbondenheid in de weg, op zijn minst wordt dat bemoeilijkt. Moeten we juist nu niet elke kans aangrijpen om te verbinden? Bovendien is het gevoel van uitsluiting in tijden van crisis niet extra risicovol? Sluit dat aan bij jouw punt dat je migratie-ervaringen moet gebruiken? Welk beeld heb jij van 'migratie-ervaringen'?

Over naïef gesproken, Ik zou je veel kunnen toedichten naar aanleiding van je prachtige uitgebreide brief – ik heb hem net weer gelezen en zal dat vermoedelijk nog wel een paar keer doen – maar geen naïviteit. Ik denk dat jij je tijd ver vooruit was. Gebruik maken van ervaringen uit andere culturen is immers nog steeds een bijzonderheid. Open staan voor anderen is daarbij een vereiste maar ook toestaan dat de ander in zijn goede bedoelingen mag stuntelen. En aan beide kanten valt veel te winnen. Ik vind dat niet makkelijk, openstellen én verdraagzaam zijn. De moed hebben om zelf te veranderen én de moed hebben om dit ook van een ander te vragen. In mijn nieuwe bewustzijnstoestand van de laatste jaren, over wat kleur met zich meebrengt in onze maatschappij, ben ik mensen kwijtgeraakt. Ik ervaar afstand omdat ik opeens aan mensen die als mijn familie waren, moet uitleggen waarom het woord ‘neger’ voor mij zo pijnlijk is. En het zijn deze ervaringen die mij ervan weerhouden om mijn 'beklag' te doen over de witte media. Het is me vaak voorgehouden: je mag kritisch zijn maar doe het positief! Zoals je in je boek doet. Kom niet met het wijzende vingertje.

Wat mensen bedoelen is, wijzende vingers prikken en doen pijn en dat willen we liever niet.

Dus worstel ik voort.

Zo fijn dat je fan bent van Maya Angelou! Ik heb haar pas laat in mijn leven ontdekt dankzij mijn Marokkaanse nichtje. Net als Toni Morrison maar daar vertel ik je andere keer over.

Wat mij troost en kracht geeft is dit filmpje…

Als ik je goed lees ben jij wel duizend keer regenboog in het leven van je geliefde geweest.

Heel veel sterkte met het losmaken, doe het op jouw manier en in liefde voor jezelf.

Tot slot.

Sinds ik het roer heb omgegooid en mijn hectische leven als ondernemer heb losgelaten om een sabbatical te nemen en me daarna aan het schrijven te wijden, ben ik vaak alleen. Schrijvend achter mijn bureau of nu achter mijn tafel in een klein kamertje in Egmond. Voor mij is er dus ook niet veel anders in het dagelijkse leven behalve het terrasjes pikken aan het einde van de dag en veel te dure koffie drinken. Mijn vleugels heb ik ingezet bij de VoorleesExpress. Ik ben gekoppeld aan een Marokkaans gezin met drie meiden van drie, zeven en elf jaar. Twee keer per week doe ik een online voorleessessie. Echt leuk en tof om iets met kinderen te doen. Nies, ik kan nog uren doorgaan maar of dat nou zo aantrekkelijk is, haha.

Ik hoop weer van je te horen en wens je veel wijsheid en sterkte in deze roerige tijden.

Brasa van Etchica