Log in

Wait-and-see

portret van Pietportret van Astrid
Piet aan Astrid
1/14
Nieuw-Lekkerland, 02 februari 2021

Dag Astrid,

Hartelijk dank voor je brief, schrijven gaat je gemakkelijk af zie ik, dat kan nogwat worden. Spannend is het zeker, en interessant. Zeker in de huidige tijd van snelle appjes en spraakberichten via de smartphone.

Je hebt ook het nodige meegemaakt in je leven en dat vormt je, maar er is geen toekomst zonder verleden. Dus, voor ik je ga antwoorden op je brief, eerst nog maar iets over mijzelf, op het gevaar af dat ik het in het introductiestukje heb vermeld.

Pieter Willem Hoek, roepnaam Piet. Geboren 08-09-1948, als derde kind in het gezin Hoek, Wonend in Kinderdijkop een watermolen. Het liedje 'Het tuinpad van mijn vader' is vrijwel volledig van toepassing op mij. Gelukkig heb ik me daaraan kunnen ontworstelen en mezelf kunnen ontwikkelen tot de mens die ik nu ben. Het gaat er in mijn beleving niet om wat ik ben of was, maar wie ik ben en wat ik voor anderen kan/wil betekenen.

Kleine kinderen, kleine zorgen en grote kinderen, grote zorgen

In augustus 1972 trouwden mijn vrouw en ik en kregen we achtereenvolgens twee dochters in 1976 en 1980 en een zoon in 1983. Intussen hebben we vijf kleinkinderen in de leeftijd van twee tot twaalf jaar. We zijn al weer zeven jaar met pensioen en hebben het best druk, met van alles en nog wat. Een belangrijk deel van deze tijd gaat heen met oppassen op de kleinkinderen, wat vooral mijn vrouw doet. Nooit gedacht dat de spreuk 'Kleine kinderen, kleine zorgen en grote kinderen, grote zorgen' zo waar zou zijn, zeker in de huidige tijd.

Het afgelopen jaar was er een dat ik niet had verwacht, nog los van het coronadebacle. Eind 2019 kreeg ik de diagnose endeldarmkanker en ik stond voor februari 2020 gepland voor een operatief ingrijpen in een Rotterdams ziekenhuis. Omdat ik tegen deze ingreep op zag als twee Mount Everests op elkaar, ben ik gaan zoeken naar alternatieve behandelingen en die heb ik gevonden in het Anthoni van Leeuwenhoekziekenhuis in Amsterdam. Nu is het zo dat iedereen die een operatie moet ondergaan aan kanker in de endeldarm een preoperatieve behandeling krijgt van vijf bestralingen. Deze behandeling geeft in 33% van de​ gevallen een volledige response, dat wil zeggen: alles weg. Hetgeen bij mij het geval is. Dit is een pad dat ik zelf heb gekozen, De chirurg was boos en wilde me niet verwijzen, mijn huisarts wel en dus kwam het goed. Ik zit nu in een wait-and-see traject van vijf jaar bij het AVL, waarvan het eerste jaar voorbij is. Dus als we het hebben over de toekomst, zal dit onderwerp hier onderdeel van zijn. Temeer omdat er voorlopig de komende vier jaar er om de drie maanden controles zijn (scopies, MRI’s , bloedtesten en CT-scans). Ik voel me op het ogenblik heel goed en werk daar ook bewust aan: veel bewegen, o.a. fietsen en Pilates-oefeningen. Daarnaast vragen de tuin en het huis ook de nodige aandacht. Kortom genoeg te doen.

Je hebt volgens mij een ontzettende leuke baan daar in het communicatiecentrum van het ziekenhuis

Je schrijft dat je het best spannend vindt om te gaan schrijven, nou ik ook! Maar nu ik eenmaal ben begonnen vind ik het steeds leuker worden. Je hebt volgens mij een ontzettende leuke baan daar in het communicatiecentrum van het ziekenhuis. Maar dat het in deze periode zwaar en belastend is, kan ik me wel voorstellen. En dan ook nog nachtdiensten. Ook ik heb in mijn jeugd in de volcontinudienst gewerkt in de elektrotechnische onderhoudsdienst van een staalfabriek (NKF te Alblasserdam). Dus ik weet een beetje hoe dat werken ’s nachts voelt, zeker nu corona rondwaart. Ja, de lontjes zijn kort, dat merk ik ook. De frustratie is groot, vooral omdat van alles moet en bijna niets meer mag.

Dat je eenzaamheid ervaart en niet alleen vanwege het feit dat je alleen bent snap ik ook, want als je thuis komt met al je dagelijkse ervaringen, is er niemand die je verhaal aanhoort. Helaas merk ik ook, ondanks dat ik een partner heb, aangaande mijn behandeling in het AVL Praten over kanker is niet gemakkelijk en ik hoor regelmatig: "Je bent toch weer genezen, wat zeur je nog". Zeker in het begin van onze pensioenperiode, was het niet altijd even gemakkelijk: van een drukke baan met alles erop en aan, naar het briefje voor slager, was een hele overgang. Maar intussen hebben we de balans gevonden en laten we elkaar vrij in wat te doen en laten.

Dat je ‘vrienden’ na vijf jaar het eigen leven weer oppakken, klinkt me bekend in de oren. Zo werkt dat helaas

Je schrijft dat je partner vijf jaar geleden is overleden. Kwam dat door ziekte of een ongeval? Dat je ‘vrienden’ na vijf jaar het eigen leven weer oppakken, klinkt me bekend in de oren. Zo werkt dat helaas. Maar wie weet kunnen we al schrijvende een toekomstgerichte visie uitwerken. Zelf stel ik mijn doelen niet zo ver in de tijd, dat houdt het voor mij overzichtelijk. Ook vind ik het niet meer zo belangrijk wat anderen vinden, dat scheelt een hoop discussie. Wel probeer ik te helpen daar waar dat gevraagd wordt. Verder probeer ik te genieten van kleine dingen zoals een zonnige dag en een vriendelijk woord, een geweldige glimlach van een kleinkind.​ 

Wat voor hond heb je, groot, klein, kleur/tekening en hoe heet je hond. Wij hebben geen huisdieren. Nadat we onze katten wegens ziekte hebben moeten laten inslapen, hebben we besloten geen huisdieren meer te houden.

Kijkend naar de schrijfsuggesties, zou ik nog wel vijf kantjes A4 vol kunnenschrijven. Ik zal bijhouden hoe mijn dagen eruitzien en ondertussen eens nadenken over vijf jaar verder. Houd je goed en tot schrijfs!

Met vriendelijke groeten,

Piet

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram