Log in

Vanuit mijn Amsterdamse 'cel'

portret van Merelportret van Ellen
Merel aan Ellen
12/14
Amsterdam, 11 april 2021

Hi lieve Ellen,

Dat is even geleden! Hoe gaat het met je? Het lukte even niet om mijn gedachten op papier te zetten. Of, misschien wilde ik dat even niet. Maar het lezen van jouw brief geeft mij troost. Een tijd als deze lijkt soms op mij af te komen. De stilte die mij dwingt om over situaties na te denken, terwijl ik die misschien nog liever uit te weg ga.

Het is bij mij altijd alles of niets, waardoor ik soms uit balans raak. Dat zie ik terug in werk, privé… De meest dierbaren om mij heen klamp ik het ene moment vast, waar ik hen het andere moment het liefst buitensluit. Het is alsof ik na een intense periode van toewijding - waarin ik mijzelf links laat liggen - snak naar tijd voor mij alleen. Maar daardoor ook bang ben iemand te verliezen.

Ik moet bekennen dat alles bij mij op een grote ‘to-do-lijst' belandt

Toen ik gisteren bij mijn fysio was en hij weinig progressie zag sinds maart gingen we terug naar de oorsprong van mijn rugklachten: stress. Dat blijft mij achtervolgen. Hij had het over het ‘managen’ daarvan. Door het lezen van een boek, te sporten… Iets wat in ieder geval met mijzelf te maken heeft en waarbij ik niet afgeleid word. Maar ik moet bekennen dat alles bij mij op een grote ‘to-do-lijst’ belandt en dit dus ook meer als een last dan een momentje voor mijzelf voelt. Ken je dat gevoel? Dat je eerst iets moet doen voordat jij jezelf iets ‘leuks’ gunt? Nou goed, in dat gevoel zit ik nu dus een beetje.

Misschien moet ik gewoon even benoemen wat de afgelopen weken wél leuk was! Met een vriendinnetje ben ik vorig weekend het ‘op afspraak-winkelen’ aangegaan. Door de Haarlemmerbuurt en Negen Straatjes zijn we langs allerlei (vintage)winkels gegaan. Het was - ondanks het nodige voorbereidende werk en de afgesproken tijden - fijn, gewoon bijna, en heerlijk rustig. Ben jij van het winkelen? En dan specifiek het shoppen van vintage items?

Het is in Amsterdam verder soms lastig voor te stellen dat corona bestaat. Ook hier zie ik weinig mensen meer om elkaar heen manoeuvreren. Er is soms nog een enkeling die gefrustreerd mompelt: 1,5 meter! Maar de meesten kijken niet eens naar elkaar om. De stad is wel een stuk rustiger, dus de ‘lastige’ situaties doen zich vooral voor op populaire locaties met weinig ruimte (zoals de (super)markten, kleine straten met winkels, etcetera). Het ene moment kan ik mij er enorm aan storen, het andere moment lukt het bijna niet anders dan met de meute mee te doen. Dan ben ik blij dat ik voor mijn werk regelmatig getest word.

De eerste keer dat ik ermee geconfronteerd werd, had ik een soort ‘rennen voordat de schoolbel gaat’ gevoel

De avondklok is inmiddels naar 22.00 uur opgeschoven. Hoe vond je het om ‘m mee te maken? De eerste keer dat ik ermee geconfronteerd werd, had ik een soort ‘rennen voordat de schoolbel gaat’ gevoel. Maar na die ‘ontgroening’ voelde ik mij opeens vrij ’s avonds laat op straat. Alsof je je grenzen aan het verkennen bent en niemand je (tot 22.00 uur dan) iets kan maken. Dat heb ik ’s avonds trouwens vaker. Niet dat ik veel rondzwerf, maar alsof de rust van een dag is wedergekeerd en je je niet druk hoeft te maken om wat nog komen gaat. Het licht is letterlijk gedempt, waardoor de spotlights niet zo op je gericht lijken te zijn.

Je schrijft over de zon die plotseling zijn rug naar jou keert. Dat wat dag en nacht met mij doet, is dat ook wat zonneschijn en regen voor jou is? De zomer moet er maar snel aankomen…

Door het schrijven stuit ik telkens op contradicties. Heb jij dat ook?

Het is bijzonder om te lezen hoe corona voor jou net op tijd kwam; als een nieuw begin waar alleen het geluk van jezelf telt. Maar dat heeft dus wel lief en leed gekost. Als ik vragen mag, zie je dat als iets wat je vooral aan jezelf te ‘danken’ hebt of heb jij je daarin ook door anderen laten beïnvloeden?

Door het schrijven stuit ik telkens op contradicties. Heb jij dat ook? Hoe ik dus moeite heb met ‘eigen’ momenten te plannen, maar daar wel behoefte aan heb, heb ik er geen problemen mee om na te denken over wat ik op werkgebied wil. Het voelt belachelijk om dit op te schrijven, maar werk lijkt mij soms te definiëren. Dat mijn baan alles moet zeggen over wie ik ben en wat ik kan… En daarbuiten slechts een toevoeging is, terwijl dat eigenlijk andersom moet zijn. Dat wil ik ten minste.

Ik ben nu gekoppeld aan een carrière coach. Daarmee ga ik op zoek naar wat ik leuk vind. Hier had ik laatst toevallig al een soort openbaring over. Ik ben totaal geen held als het aankomt op alles wat met het ziekenhuis te maken heeft, maar een vriendinnetje uit de zorg weliswaar, zei tegen mij dat ik de nieuwe Netflix-serie New Amsterdam moest kijken. Dit is een ziekenhuis in New York, waarin een groep artsen (acteurs) wordt gevolgd. Daarna had ik voor een uitzending van de 5 Uur Show toevallig een gesprek met twee mensen van de hulporganisatie Artsen zonder Grenzen. Hoe zij terugkeken op het afgelopen jaar met corona. De moeite die zij in anderen steken, maar ook de strijd om daarbij aan zichzelf te denken… Dat is herkenbaar. Maar het liet mij wel inzien hoe graag ik eigenlijk iets voor anderen wil doen. Het zorgen... iets goeds doen, verandering brengen. Wat dat dan precies is, daar houd ik je van op de hoogte! 🙂

Op naar de verlichting!

Het is ook zeker voor mij een cadeautje dat ik zo gewild was/ben. Hoe is door die uitspraak van jouw moeder de band tussen jouw zussen? (Je had geen broers toch?) En hoe ben je daar zelf als moeder mee omgegaan?

Mijn vaccinatie ligt voorlopig nog letterlijk in de ijskast geloof ik, haha. Maar ik ben positief gestemd nu ook mijn ouders de brief voor hun eerste afspraak binnen hebben: "Ja, er is nu natuurlijk wat AstraZeneca over," grapte mijn moeder. Gaan we het dan toch halen? Dat iedereen in juni/juli zijn eerste vaccinatie heeft? Goed om te horen dat jij binnenkort ook aan de beurt bent. Hoe kijk je daar zelf tegenaan? Ben je er bang voor? Of heb je juist zoiets van, kom maar op? Heb je vanaf het begin al een vaccinatie gewild? En de belangrijkste vraag: Ga je na die tweede vaccinatie je kleinkinderen weer in je armen sluiten?

Dat lijkt mij een mooie om mee af te sluiten. Hierbij een virtuele hug van mij, vanuit mijn Amsterdamse ‘cel’ die weer vol bloemen en brandende kaarsjes staat. Op naar de verlichting!

Liefs,

Merel

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram