Log in

Ontboezemingen

portret van Merelportret van Ellen
Merel aan Ellen
14/14
Amsterdam, 20 april 2021

Hi lieve Ellen,

Van harte met de vaccinatie!

Dat klinkt wat gek, maar voelt wel gepast na het lezen van jouw brief. Het is ook een historisch moment. Zoals jij het vaccineren omschrijft waan ik mij bijna in een actiefilm. Met instructies en al op pad om een poging te doen te ontsnappen, waarna iedereen die de eindstreep haalt tegen de vijand wordt beschermd. De ‘jolige’ medewerkers zijn daardoor in de totale vergetelheid geraakt. Hoe gaat het nu met je?

Mijn ouders zouden deze week aan de beurt zijn, maar mijn vader heeft corona

Mijn ouders zouden deze week aan de beurt zijn, maar mijn vader heeft corona… Dus dat is flink balen. De klachten zijn tot nu toe mild: hoofdpijn, droge hoest… In het kader daarvan, de persconferentie is net afgelopen. Hoewel ik voorheen braaf voor de televisie zat, ben ik het nu al snel zat. Er worden halve beloftes gedaan en ook weer snel ingetrokken. Tot vandaag.

De terrassen mogen vanaf 28 april weer open. En dat is iets waar ik naar verlangde. Het kunnen samenkomen met mensen, proosten op het leven en genieten van de vrijheid. Toch had ik geen vreugdemoment toen ik het hoorde. Het gaat de goede kant op. Maar het is iets kleins van een groter geheel dat ik mis. En ergens voelt dit dan ook beperkter dan ooit: tussen 12.00 en 18.00 uur buiten op een stoel mogen zitten met maximaal twee mensen en op 1,5 meter afstand van iemand die niet uit jouw huishouden komt. Daarbij proef ik de bittere smaak van eigenaren die hun hoofd boven water proberen te houden. Het is misschien wat dramatisch, maar het is ook een vorm van zelfbescherming: niet te blij zijn met wat mag, voordat het weer verboden wordt.

Hoe ik ‘mijn’ historische moment straks dan hoop te beleven? Na het startshot van Rutte (‘hierbij hef ik alle coronamaatregelen op’) sta ik springend en juichend voor de televisie, met mijn dierbaren in mijn armen. Ben jij al in de verleiding gekomen om iemand te omhelzen na die vaccinatie?

Dat van Portugal, wat een droom… Hoe gaat het met het verzamelen van de foto’s en verhalen? Mijn vakantiewens staat op dit moment in het teken van een trip met de trein naar Parijs en de auto door de champagnestreek. Dit wil ik samen met mijn huisgenoot doen die Franstalig is opgevoed en in Frankrijk heeft gewoond. Dus beïnvloed ben ik wel, haha. Maar ik ben ook steeds meer van Europa gaan houden. Er is zoveel moois dichtbij… Dat gaan we misschien ook wel beter beseffen door corona.

De pijn in mijn rug is als een mes dat onder mijn rechter schouderblad steekt

Toch merkte ik vorige week ook een enorme teleurstelling over mijn reis naar Australië. Zoals ik dat altijd doe, ben ik meteen over op plan B gegaan en heb ik nooit meer achterom gekeken. Maar zoals jij eerder al beschreef is het goed om af en toe bij het verleden stil te staan. Het was als een cadeautje voor mijzelf, na het harde studeren en werken… Maar nu kom ik tot de conclusie dat ik ook hier - en met kleine gebaren - mijzelf iets terug kan geven. Het genieten van de zon op een bankje in een parkje bij mij in de buurt, met een koffietje van mijn inmiddels favoriete tentje… Ook het yogaën probeer ik weer op te pakken en de fysio-oefeningen te zien als iets waar ik zelf beter van word, niet mijn therapeut. Dus de pijlen zijn behoorlijk op mijzelf gericht. Maar er komt inderdaad wel meer op mij af dan ik zou willen. En misschien dealde ik daar eerder wel al mee, maar had ik meer afleiding. Het is een hersenspinsel…

De pijn in mijn rug is als een mes dat onder mijn rechter schouderblad steekt. Dat klinkt wat heftig, maar het is denk ik terug te koppelen aan het piekeren dat ik doe. Dit speelt vooral op als ik in bed lig. Hierdoor slaap ik slecht en heb ik het gevoel alsof ik continu achter de feiten aan loop, in een waas leef en niet helder kan denken. Daardoor heb ik geen energie om aan mijzelf te geven, laat staan aan anderen. Dit zie ik terug in hoe bepaalde vriendschappen er op dit moment voor staan - al wil ik mijzelf daar niet alleen voor blamen. Dus ik houd mij graag vast aan jouw mooie uitspraak: ik deug gewoon, en hoef mijzelf niet te forceren om nog meer te deugen.

Mijn ouders zou ik later het liefst bij mij in huis nemen

Bij mij om de hoek zit sinds kort een verzorgingstehuis. De ramen van de gezamenlijke ruimte kijken uit op een grasveldje aan het water. Als ik langsloop of -fiets probeer ik contact te maken en te zwaaien. Daar wordt meestal enthousiast op gereageerd. Toch bedacht ik mij ineens, wil ik niet meer doen: vragen of ik een wandelingetje met iemand kan maken, of een kopje thee drinken? Het uitzicht is er dan wel, maar wat ik van het interieur (plastic stoelen en banken) kon zien, was het verder niet veel soeps. Daar zou ik ook nog wat mee kunnen doen: meer huiselijkheid in zorginstellingen. Dat doet die Max uit New Amsterdam trouwens ook als hij een afdeling maakt voor mensen die uitbehandeld zijn. Hij is een ware inspiratiebron - ook al is het natuurlijk hartstikke gespeeld - en ik vind het interessant om te zien hoe dat willen zorgen hem af en toe ook in de weg staat. Dat lijkt wel overeen te komen met wat ik in de vorige brief schreef, misschien spreekt het mij daarom zo aan.

Mijn ouders zou ik later het liefst bij mij in huis nemen, of - als mijn salaris en de woningmarkt dat toelaat - in een tuinhuisje bij mij achter. Maar als ik nu iets zie wat voor later misschien ook prettig wonen is, stuur ik het meteen door. Ook probeer ik alvast ‘pensioen’-hobby’s te verzamelen. De eerste is: als vrijwilliger op een wijngaard helpen. Tja, nu ik dit zo opschrijf lach ik mij eigenlijk rot. Mijn ouders zijn net 60 en ik hoop dat zij tot in de eeuwigheid fit genoeg blijven om op zichzelf te kunnen wonen. Maar toch! Wat is dat toch? Dat we eerst iets moeten doen, voordat we iets anders mogen?

Ben je geboren en getogen in Den Bosch? Dat maak ik op uit je verhalen over vroeger. Het is een stad die mij ook aanspreekt. Met name de historische gebouwen, de brede straten… maar ook de nuchterheid van de mensen. Er heerst in Amsterdam een gevoel van: hier moet het allemaal gebeuren. Bewijsdrang. Dat was - hier niet ver vandaan - in Amstelveen ook het geval. Maar de stad lijkt ook wel te moeten dealen met hoe er internationaal naar wordt gekeken. Dus daar kan dat 'iets willen moeten' ook wel vandaan komen.

Het is een brief met weinig vragen, maar veel ontboezemingen… ook interessant!

Liefs,

Merel

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram