Log in

Niet vergeten aan Merel te vertellen

portret van Ellenportret van Merel
Ellen aan Merel
3/14
Den Bosch, 02 maart 2021

Hallo Merel,

Leuk, zoals dat werkt: sinds onze prille briefwisseling komt zo nu en dan in me op: ‘niet vergeten aan Merel te vertellen’. Misschien moet ik die opwellingen eens gaan noteren, want ik weet er op dit moment niet één meer. 😉
Je brief maakt me ronduit blij, wat kun jij mooie aandacht geven aan hetgeen ik je vertel. Zoals je me teruggeeft hoe ik bezig ben met mijn Portugalervaringen: Je kunt niet naar Portugal? Dan haal je Portugal hierheen! Ik ga er een beetje meer rechtop van zitten. 😉

Ik heb ervaren dat het me ligt om een buitenstaander te zijn, die wel mag meedoen maar niet wordt opgeslokt

En dan de prachtige vraag: Wat voor gevoel geeft Portugal jou? En kun je dat hier een beetje vasthouden? Waar het uiteindelijk op neerkomt: in Portugal slaag ik er beter in mezelf te zijn, ik ben er vrijer, relaxter, kan beter bij mezelf blijven. Ik heb ervaren dat het me ligt om een buitenstaander te zijn, die wel mag meedoen maar niet wordt opgeslokt.
Waarschijnlijk heb ik in Portugal de smaak te pakken gekregen, hier leef ik nu ook zo: ik ga mijn eigen gang en ga zorgvuldig om met mijn energie.

Corona is om deze reden niet zo’n spelbreker voor me, denk ik. De term opgeslokt heb ik van jou overgenomen, zie je dat? Ik meen in jouw bruisende brief de dynamiek te herkennen van de gretigheid, de levenslust, de
nieuwsgierigheid en de interesse voor al wat leeft en tegelijkertijd het verlangen (en misschien wel de noodzaak?) bij jezelf te vertoeven… Ik vind het mooi, zo genuanceerd en tegelijkertijd losjes als je schrijft over je Austaliëplan: het was een prachtig doel, maar "wat niet kan, kan niet en bovendien zaten er ook wel wat haken en ogen aan". In je hoofd neemt het geen plaats meer in maar het staat (lekker?) in de koelkast.

En jij kijkt om je heen: je woont inmiddels in het heerlijke Amsterdam, waar het nog enigszins bruist. Maar toch, die stilte. Het is ook mij vreemd te moede, als ik het centrum van Den Bosch in loop. Inmiddels ben ik daar beslist niet de enige: er drentelen talloze Bosschenaren rond, - met een papieren koffiebeker in de hand - op zoek naar (denk ik dan) drukte, gezelligheid en… open winkels. Om de zoveel panden staat er momenteel een leeg en ik vraag me af wat voor leed daar allemaal achter schuilt. Maar ik vermoed ook dat inmiddels een heleboel creatieve ondernemers mooie nieuwe plannen aan het verzinnen zijn.

Dan besef ik dat ik je oma zou kunnen zijn die je probeert te troosten

Mijn hart breekt, Merel, als ik jou je zie afvragen: is dit het nieuwe normaal? Dat kan niet, want ik wil nog zo veel. Dan besef ik dat ik je oma zou kunnen zijn die je probeert te troosten. En die zou tegen je moeder zeggen: geweldig hè, die Merel, die laat zich er niet onder krijgen. Ze komt gewoon steeds weer met een ander plan!

Ja grappig die overeenkomst: twee dochters, twee kleintjes. Jij vereenzelvigt je dan met de jongste dochter, de tante, toch? En dan zou ik de moeder zijn… Maar nee, ik ben ‘gewoon’ de vijfde van zes oude kinderen waarvan er twee inmiddels gestorven zijn. In dat gezin heb ik flink kunnen oefenen op de rol van buitenbeentje, zo heb ik dat met vallen en opstaan leren zien. Een onderwerp op zich, niet?

Laten we even in het nu blijven, de coronatijd. Er is weinig verbeelding voor nodig om te beseffen dat de meest klemmende vragen zich aan jou opdringen. Hoe kom je aan een levenspartner, inderdaad, en kun je je
wel permitteren vragen te stellen bij je huidige baan? Op stap gaan, reizen, sporten, jouw tools om problemen te lijf te gaan, zijn weggevallen. Is dit tijdelijk, of misschien toch niet?

Maak ik me werkelijk druk over de toekomst?

Je brengt me ertoe mezelf de gewetensvraag te stellen: hoe bezorgd ben ik eigenlijk voor de toekomst? Kijk ik eigenlijk wel verder dan mijn neus lang is? Kijken misschien nog wel, maar voelen? Maak ik me werkelijk druk over de toekomst? Ik geloof dat ik me zelfs niet eens druk maak over mijn kinderen, mijn kleinkinderen… Uit die hoek hoor ik overigens geen enkele klacht. De dochters werken, als huisarts, respectievelijk journalist (ja zeker!). En de kleinkinderen internetleren en voetballen. Misschien leven wij, met ons allen, wel heel erg in het hier en nu: ‘ach en wee’ zeggen we tegen elkaar, ‘die corona toch’, maar intussen redden we onszelf allemaal prima. Gepriviliseerde mensen, zeker!

Jouw baan bij Talpa, de commerciële tv, mijn vooroordelen. Vind je het erg dat ik het al helemaal geen issue meer vind? Dat komt waarschijnlijk omdat jij meteen snapt wat ik ertegen zou kunnen hebben en dat ík me heb voorgenomen toch eens naar Koffietijd en de 5 Uur Show te gaan kijken. Nog niet gedaan nee. 😊

Zoals jij schrijft over je werk! Dank je wel dat je de moeite genomen hebt. Je werk lijkt me enorm leerzaam, verbredend en verdiepend… Het ontmoeten van nieuwe mensen snijd jij aan. Ik ben wat dat betreft zeer kieskeurig geworden met de jaren. Prietpraat, verjaardagdagsfeestjes, ik loop er niet (meer) warm voor. Maar ik heb wel de drang mezelf nuttig te maken, voor mensen die daar wat aan hebben. Zo hoorde ik in een radioprogramma van Kletsmaatjes, en via
internet heb ik me kunnen aanmelden. Inmiddels praat ik met een Russische, een Servische en een Syrische nieuwkomer, ongelooflijk leuk en inspirerend om te doen.

Hier laat ik het even bij Merel. Ik heb lang niet op alles wat jij aanroert gereageerd. En zeker niet zo uitgebreid als met gemak zou kunnen. Had ik dat wel gedaan, dan hadden we meteen een uitgever kunnen zoeken voor de titel: Ellen schrijft Merel. Kan altijd nog hè? 😊

Ik verheug me immens op jouw volgende brief.

Liefs Ellen

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram