Log in

Met de hand op het hart

portret van Merelportret van Ellen
Merel aan Ellen
10/14
Amsterdam, 29 maart 2021

Hi lieve Ellen,

Ja, die intimiteit… In principe leg ik snel mijn hand op iemands schouder en knuffel ik graag. Maar op dit moment druk ik mijn hand op mijn hart en maak ik een soort koninklijke beweging om iemand te begroeten. Ook wel weer grappig. Hoe doe jij dat?

Het is wel een goed realisatiemoment: die stampvolle lift, met zn allen opgepropt in een trein, kleine paden in de supermarkt… Waarom lieten we dat überhaupt ooit toe? Toch wil ik daar niet te veel over nadenken, wat allemaal wel en niet hygiënisch is. Ben jij veel met hygiëne bezig?

Nederlanders willen met rust gelaten worden, maar oh weeals iemand de regels overtreedt

De flowerpowertijd. Het klinkt als een bevrijding, maar ook als een revolutie (voor jouzelf). Dat is ook wel wat ik mij erbij voorstel. Na tripjes in het buitenland wees ik mijzelf er vaak op dat ik het thuis wat meer los moest laten. Maar na een week zat ik meestal weer in hetzelfde stramien, met de regels die onze maatschappij rijkis. Met een vriend had ik het er nog over: Nederlanders willen met rust gelaten worden, maar oh weeals iemand de regels overtreedt. Dan zitten we er allemaal bovenop. Dat vind ik een beperking, en ik heb het idee dat de coronacrisis dit nog erger maakt. Iedereen is het beu, dus alles wat nu verkeerd gaat is de druppel die de emmer doet overlopen. Het geduld is op en niemand wordt daar een leuker mens van.

Dus hoe zie ik die flowerpowertijd 2.0 voor mij? Dat iedereen letterlijk én figuurlijk uit zijn schulp kruipt: de straat op, dansend, niet veroordelend, maar open naar elkaar en behulpzaam. Het is als een vulkaan die uitbarst, met creatieve en baanbrekende explosies tot gevolg. Dat wat de laatste jaren niet van de grond kwam, wordt in mum van tijd opgezet. Wat dat dan is? Dat weet ik niet. Maar ik zou mij zo kunnen voorstellen dat het bijvoorbeeld iets met het klimaat te maken heeft. Het zou voor mij denk ik ook betekenen dat ik losbreek en nog meer af ga op wat ik voel. Dat aha-moment van een volgende stap in het leven, of hoe ik mij bijvoorbeeld wil inzetten voor andere vrouwen en emancipatie.

Ik heb bijvoorbeeld een hekel aan de vraag of ik kinderen wil. Daar heb ik geen zeggenschap over

Het grijpt mij aan hoe jij je tegen de traditionele vrouwenrol verzette, maar daarmee niet altijd het gewenste resultaat behaalde. Wat vind/vond jij moeilijk aan het vrouwzijn? Ook ik merk enorme weerstand op momenten dat vrouwen in een hokje worden gestopt. Mijn moeder was eind dertig toen zij mij kreeg, een cadeautjezegt ze altijd, omdat het na 8 jaar eindelijk was gelukt om een tweede kindje te krijgen. Daardoor heb ik bijvoorbeeld een hekel aan de vraag of ik kinderen wil. Daar heb ik geen zeggenschap over. En het is ook niet alsof het zomaar iets is. Het is een commitment voor het leven. Bij zowel mijn moeder als zus heb ik gezien dat het niet vanzelf ging. Door op jonge leeftijd al devraag te krijgen, heb ik het idee dat veel mensen in een gat vallen op het moment dat het niet lukt.

Net zoals het vinden van de ware. Ja, ik zou in the end graag mijn leven met iemand willen delen. Maar dat betekent niet dat ik het nu niet naar mijn zin heb. Toen ik op de basisschool zat, ging ik van de ene naar de andere verkering. En daardoor vond ik het tot 5 jaar geleden nog ontzettend lastig om op mijzelf te vertrouwen. Dus ik gun iedereen vooral om eerst van zichzelf te houden. Maar de maatschappij is daar niet op ingericht, en dan doel ik vooral op de woningmarkt. Het is onmogelijk om in de randstad iets voor mijzelf te vinden en kopen.

Dat was even mijn pleidooi, haha. Het maakt wel meteen inzichtelijk waar ik mij misschien voor in wil zetten. Wat voor groep/ organisatie daar het beste bij past, is een goede zoektocht voor de komende tijd.

Als ik het net gezellig heb met mijn vrienden, luidt de avondklok alweer

Met een vriendin deel ik een appartement in Amsterdam West. Ieder heeft een eigen kamer, de keuken/leefruimte en badkamer/toilet delen we. De sfeer is goed, dus ik voel mij totaal niet beperkt tot mijn eigen13 vierkante meter. Maar daarbinnen leef, werk en slaap ik nu wel. Toen corona nog niet bestond, speelde mijn leven zich vooral buitenshuis af. Ik ging fulltime naar kantoor, de sportschool, maakte zoals jij graag tripjes en hield ervan om ergens te eten en uit te gaan. Dus de vier muren van ons huis komen weleens op mij af; als ik een yoga-oefening probeer te doen, heb ik te weinig ruimte en kan ik alleen maar bedenken wat ik nog moet opruimen en schoonmaken. Of, als ik het net gezellig heb met mijn vrienden, luidt de avondklok alweer. Dat ik niet kan leven zoals ik zou willen, voelt als een verdoving van mijn eigen persoonlijkheid. Er is geen escape, waardoor frustraties niet weggaan, maar erger worden. Ook fysiek ben ik minder sterk, ik loop momenteel bij de fysio voor rugklachten, en ik zit niet goed in mijn vel. Hoe blijf jij fysiek en mentaal fit?

Dan nog even terug naar mijndoelen. Daarmee bedoel ik eigenlijk: het inzichtelijk maken van wat ik wil. Toen ik bijvoorbeeld aan het afstuderen was, raakte ik in paniek van het idee dat ik daarna in een zwart gat zou vallen. Dus ik maakte een mind map met wat ik leuk vind en wat voor bedrijf of baan daarbij zou passen. Daarna heb ik een open sollicitatie naar Talpa gestuurd en mocht ik op gesprek komen. De dag erna kon ik al aan het werk.

Door te weten wat ik wil en dat ook uit te stralen, heb ik het idee dat ik sterker in mijn schoenen sta en ook meer lukt. Dit pas ik eigenlijk bij alles toe, ook toen ik op zoek ging naar een woning in Amsterdam. Het goed weten wat ik wil, geeft mij dus in die zin houvast, maar ook het vertrouwen dat als het niet lukt er altijd een plan B is. Daarbij reflecteer ik ook wel op het verleden, dus jouw verhaal over Portugal sluit hier zeker op aan! Het is wel iets wat ik soms vergeet, om te kijken naar wat al is geweest en niet door te denderen. Dus dat is een goede les voor mij (van jou!), haha.

Dit was het voor nu. We zouden wel een boek kunnen schrijven over de rol van de vrouw… met perspectief uit het verleden en in de toekomst.

Liefs,

Merel

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram