Log in

'Lieve' Merel

portret van Ellenportret van Merel
Ellen aan Merel
7/14
Den Bosch, 17 maart 2021

Hallo lieve Merel,

Jouw overwegingen bij de aanhef ‘lieve’: het roept een en ander bij me op. Een heel oude reflex in me vindt ‘lieve’ veel te intiem, en dat heb ik van thuis meegekregen. Tot op heden noemen mijn broers en zussen en ik elkaar niet ‘lief’. Mijn dochters en kleinkinderen en ik des te meer! De hartjes vliegen ons om de oren. 😊

Ondanks de flowerpowertijd die ik uitbundig heb meegemaakt, de anti-autoritaire beweging en later ook de intimiteit van de vrouwenbeweging, is de oude reflex van ‘afstand bewaren’ niet voor honderd procent gedoofd. Ik heb je ook al ‘lief’ genoemd niet? En met ‘veel liefs’ afscheid van je genomen. Dat ging ongeveer zoals bij jou: ik moest er even over nadenken. Heel raar inderdaad. Want je lijkt me oprecht een bijzonder lief mens! Zoals je belangstellend vraagt naar mijn oog. Het genezingsproces vordert, al voel ik mijn geopereerde oog nog zitten. Ik probeer te geloven dat het het elke dag wat minder hinderlijk is…

We lopen met zijn allen een beetje zinloos hunkerend langs dichte winkeldeuren met steeds meer en steeds weer andere A4-tjes erop geplakt

Jouw dwalen door mooi Amsterdam, alsof je in een filmsetting verkeert, zeg je treffend. (Heb je ambities in die richting misschien? Films maken, documentaires?). Ja het moet onwerkelijk zijn, maar wel heel heerlijk toch? Je kunt daar, zeker als nieuwkomer, voorlopig wel vooruit lijkt me.

Nee, dan is Den Bosch toch maar behelpen. Ik vind het daar al met al een droevige toestand: we lopen met zijn allen een beetje zinloos hunkerend langs dichte winkeldeuren met steeds meer en steeds weer andere A4-tjes erop geplakt: click en collect, maak een winkelafspraak, houdt anderhalve meter afstand, mondkapje verplicht. En zoals ik geloof ik al schreef: die onheilspellende lege panden, het worden er steeds meer. Nee, meestal wandel ik de andere kant op, naar de IJzeren Vrouw, het park van mijn jeugd, of naar het Bossche Broek, een natuurgebied dat aan de andere kant tegen het centrum aan ligt. Dan moet ik even langs de Sint Jan lopen, voorwaar geen straf. Zowel kerk als plein bij de kerk, de Parade, zijn me dierbaar. Hoewel die arme Sint Jan weer eens flink in de steigers staat.
 
Hé, je hebt een nieuwe hobby, creatief met kaarsen, wat leuk! Bij de pakken neerzitten, nee, dat doen we niet hè?
Ik zie het voor me hoe je in de winkel rusteloos rondloopt, van de weeromstuit besluiteloos? Of verzin ik dat erbij? Nee, ik heb nog geen winkelafspraak gemaakt maar heb wel enigszins de smaak van online kopen te pakken gekregen. Het heeft voor mij wel iets dat impulsaankopen worden ontmoedigd.

De stroom aan streamingsdiensten en de vloedgolf van podcasts. En vanwege corona geeft mijn bibliotheekpas ook toegang tot luisterboeken. Tja Merel, ik leef in een speeltuin…

Jij noemt het afspraakwinkelen een stap in de goed richting. Tja, mooi en zorgvuldig bedacht, dat zeker. Daar geniet ik wel van: de creativiteit die allerwege loskomt. Wat vooral aan mij besteed is, zijn de initiatieven van radio en tv. Zoals bij het zondagochtendconcert op radio 4 bijvoorbeeld: een deel van een orkest treedt op in het Concertgebouw en na afloop applaudisseren de musici voor elkaar… Het ontroert me. En ik meen te zien dat er steeds meer prachtige videoregistraties van optredens verschijnen op tv.

Ik heb enorm genoten van On Stage van afgelopen vrijdag op Nederland 2. Het was een programma rond Danny Vera. Er klonken veel zeventigerjaren klanken: rock en gospels en country. Ik ben een muzikale analfabeet al weet ik wel wat ik mooi vind. Oude pop, jazz en klassieke muziek, zou je kunnen zeggen. Inmiddels heb ik begrepen dat muziek veel voor jou betekent. Waar houd jij van, en belemmert corona jou op dit terrein? En dan de stroom aan streamingsdiensten. En de vloedgolf van podcasts. En vanwege corona geeft mijn bibliotheekpas ook toegang tot luisterboeken. Tja Merel, ik leef in een speeltuin…

Wat jouw ‘feministische deel’ betreft: je inzichten zijn nog niet uitgekristalliseerd, zie ik dat goed? Je hebt wel iets met ‘vrouwenrechten’ en met opkomen voor rechtvaardigheid, maar wat precies… Ik als doorgewinterde feminist beschouw het als hoopvol dat op de vraag van je hoofdredacteur op welke thema’s je je wilde richten ‘vrouwen en emancipatie’ glansrijk wonnen.

Misschien moeten we eens overwegen een permanente avondklok voor mannen in te stellen…

Er is veel ten goede veranderd voor vrouwen, vind ik, maar er ligt nog een berg werk te wachten… En ja, jij staat voor de opgave uit te vinden hoe je ermee om wilt en kunt gaan. Ik ben momenteel niet (meer) nadrukkelijk actief op het gebied van vrouwenemancipatie maar ik kan me nog steeds enorm opwinden als ikzelf of welke vrouw dan ook onheus bejegend wordt. Of als er weer een toestand aan het licht komt, in de katholieke kerk bijvoorbeeld of zoals nu bij de ontvoering en moord op de Engelse jonge vrouw. Misschien moeten we eens overwegen een permanente avondklok voor mannen in te stellen… Iets voor jou om voor te ijveren? 😊

Lieve Merel, dit was het weer voor nu. Ik vind het steeds leuker met je te corresponderen. Een oude ziel, ja dat moet wel, je komt inderdaad wijs en harmonisch op me over.

En o ja, ik wilde je nog vragen: wat heb jij met doelen? Oftewel: wat zijn jouw doelen?

Liefs,

Ellen

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram