Log in

Ik zit hier voor dag en dauw te schrijven

portret van Ellenportret van Merel
Ellen aan Merel
5/14
Den Bosch, 10 maart 2021

Ha Merel,

Wat een mooie naam heb je trouwens: een vrouw van deze tijd! ‘Wij’ heetten indertijd Ans, Ineke, Mies, Dinie, Beppie en toen ik van Beppie Bep geworden was, heb ik er op mijn 21e in een opwelling Ellen van gemaakt. Het was
bij de inschrijving op de Universiteit. "Hoe heet jij?" vroeg iemand aan de balie. "Ellen," ontschoot mij. En sindsdien... Achteraf vraag ik me af hoe dat voor mijn ouders geweest moet zijn... En mijn zus die me grijnslachend Ellebep noemt.

Het lijkt erop dat jij een heel andere start hebt gemaakt

Mooi zoals je mijn ontboezemingen over ‘buitenbeentje’ omdoopte naar: ‘ik kan ook gewoon doen wat ik zelf leuk vind, zonder iemand daar toestemming voor te vragen’. Krachtiger, inderdaad. En positief! Ik neem deze insteek graag van je over. Zonder echter te vergeten dat het mij zo’n beetje een heel mensenleven gekost heeft vrede te
hebben met wie ik ben en wat ik wil en dat dan ook nog eens te doen. Aan die strijd heb ik overigens ook weer heel wat avonturen overgehouden, zoals ‘Portugal’. Het lijkt erop dat jij een heel andere start hebt gemaakt: je straalt een gezond gevoel van eigenwaarde uit en corrigeer me maar als ik ernaast zit. Misschien hebben we hier een tijd-dingetje te pakken? De tweede feministische golf moest nog komen toen ik geboren werd… Heb jij iets met feminisme?

Ik zit hier voor dag en dauw te schrijven. Vijf uur is het pas. Gisteren heb ik dan ook de halve dag op de bank doorgebracht, bijkomend van een staaroperatie. Nog een beetje meer lockdown eigenlijk… Momenteel staat Koffietijd van gisteren op. Esther Ouwehand is er, door jou voorbereid? Leuk om haar eens wat luchtiger mee te maken dan in ‘mijn’ Buitenhof en Nieuwsuur. Heb jij dat bedacht: er een item over het houden van huisdieren naast
te zetten? En een foto van een vrouw met haar hulphond? Leuk! Toch schakel ik snel naar mijn vertrouwde radio 4.

Ik geloof warempel dat corona een soort vriendin geworden is: zij mag er zijn van mij

Geweldig overigens hoe jij enthousiast vertelt over je drukke werkweek en hoe je ontmoeting met Mark Rutte en Khadija Arib corona even helemaal wegvaagde. Wanneer voor mij het virus even helemaal niet bestond? Ik geloof warempel dat corona een soort vriendin geworden is: zij mag er zijn van mij. Bijvoorbeeld in de mooie gestroomlijnde ontvangst in de oogkliniek, waar de mensheid opeens niet meer uit louter (echt)paren lijkt te bestaan, in de verlaten avondstraat, in de liefdevolle videoverbinding met het gezin van mijn jongste dochter.

Die ‘vriendin’ heeft overigens ook wel irritante trekjes: ze onthoudt mij een terrasje halverwege mijn fietstocht… Een gezellige lunch of etentje met een verre vriendin-van-vroeger. Ach, peanuts. Voor de contacten die er toe doen vind ik wel een weg. En de contacten die toch al niet zo waardevol waren, daar kom ik even makkelijk van af. 😊

Mooi zoals jij aan een knagend gevoel de betekenis van perspectief geeft. Dat ken ik ook wel ja. Er knaagt iets, helemaal goed zit het niet, ik wil wat anders, maar wat? En op een dag: bingo!
Ik hoop dat die dag voor jou snel aanbreekt!

Maar je plekje in Amsterdam houd je toch wel vast hè?
En of ik aan ‘doelen’ doe? Nee. 😉

Liefs,

Ellen

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram