Log in

Dit had ik nog willen vertellen...

portret van Merelportret van Ellen
Merel aan Ellen
4/14
Amsterdam, 06 maart 2021

Hi Ellen,

Dat is grappig, dat heb ik ook! Nadat ik de vorige brief net verzonden had, dacht ik al: dit had ik nog willen vertellen...

Mijn week was hectisch, maar ontzettend bijzonder. Bij Koffietijd besteden we nu aandacht aan de Tweede Kamerverkiezingen en ik coördineer dat. In kader daarvan heb ik premier Mark Rutte en Tweede Kamervoorzitter Khadija Arib mogen ontmoeten. Dan knijp ik mezelf toch wel dat dit mijn werk is. Het is grappig hoe zoiets corona totaal doet vergeten. Wanneer was voor jou zo’n moment? Dat het virus even niet bestond?

Het is grappig hoe zo’n brief ook meteen een spiegel voor jezelf is

Je schrijft: in Portugal slaag ik er beter in mezelf te zijn. Wat maakt dat Portugal jou jezelf laat zijn, terwijl het grootste gedeelte van jouw identiteit misschien wel hier ligt?

Het is grappig hoe zo’n brief ook meteen een spiegel voor jezelf is. "De nieuwsgierigheid in alles wat leeft en tegelijkertijd het verlangen bij mezelf te vertoeven..." Dat slaat denk ik wel de spijker op z’n kop. Het is soms zoeken naar balans, of wat prioriteit heeft misschien... Dat is buiten alles wat de crisis onmogelijk maakt, toch iets wat ik ervan heb opgestoken: het energie steken in dat wat mij ook iets teruggeeft (vriendschappen, hobby’s, werk...). Wat zijn jouw dagelijkse prioriteiten nu?

Wat betreft werk, terugkomend op de vraag over hoe dat in deze tijd gaat; het heeft nooit stilgelegen, het is misschien wel het drukste jaar ooit geweest. Daar ben ik dankbaar voor. Het redactiewerk doen we vanuit huis, soms mag ik naar de studio voor opnames en dat zijn echt dé uitjes. De interviews doe ik bijna allemaal telefonisch en het magische is dat iedereen eigenlijk altijd meteen openstaat om zijn verhaal te doen. Dat maakt het ook extra mooi om dat af te kunnen sluiten met een ontmoeting in het echt. Dit mis ik nu soms, omdat we maar met een beperkt aantal redacteuren en gasten aanwezig mogen zijn. Bij binnenkomst worden we allemaal getest en we dragen een mondkapje. Gek hoe snel je daaraan gewend raakt! Heb jij moeite met bepaalde maatregelen?

Iets wat ik tussen de regels door een aantal keer lees, is het zijn van een buitenstaander. Is dat een rol waar je je altijd prettig bij hebt gevoeld? Als ik dat zo lees van Portugal zou ik iedereen van 78 jaar het gunnen om een ‘buitenbeentje’ te zijn. Al vind ik het mooier om te zeggen dat je hebt geleerd om (op) jezelf te zijn. Daar herken ik mijzelf wel in. Doordat ik tot mijn twintigste altijd in een relatie zat, wist ik weinig van mezelf. Toen ik er ‘alleen’ voor kwam te staan en de mensen om mij heen gewoon met hun leven doorgingen, dacht ik: Ho! Ja, ik kan mij nu afvragen en treuren waarom ik daar geen onderdeel van uitmaak. Maar ik kan ook gewoon doen wat ik zelf leuk vind, zonder iemand daar toestemming voor te vragen.

Dat is toch altijd blijven hangen, dat meegaan met de meute niet per se gewaardeerd wordt en je er alleen maar jezelf mee hebt

Toen heb ik mijn eerste surfvakantie geboekt en ben ik met knikkende knieën naar Spanje afgereisd (dat ben ik dan ook wel weer, iets vanuit m’n gevoel doen en het dan toch spannend vinden). Daar reageerde iedereen enthousiast op het feit dat ik alleen was gekomen en had ik veel aanspraak. Iedere ochtend was er een yogales. En zonder ‘s avond eerst te polsen: 'Wie gaat er ook?' (zoals ik dat normaal gesproken zou doen) ging ik wanneer ik wilde. Dan hoorde ik terug: 'Wat goed dat jij gewoon doet waar je zin in hebt!' Dat is toch altijd blijven hangen, dat meegaan met de meute niet per se gewaardeerd wordt en je er alleen maar jezelf mee hebt. Het staat bij mij dan ook gelijk aan wilskracht, omdat het niet altijd makkelijk is om ergens alleen in te staan. Maar uiteindelijk brengt het je - denk ik - naar daar waar je echt gelukkig van wordt. Je hebt het ten slotte op eigen kracht gedaan. Ik hoop dat jij dat (nu) ook zo ziet.

Ook wij prijzen ons thuis gelukkig: mijn moeder werkt in het onderwijs, mijn vader in de reclame en vorige week vrijdag vierden zij hun 40-jarige huwelijk. Met hen praat ik veel over hun situatie en die waar ik in zit. Het is voor hen overzichtelijker geworden, de weekenden zijn vrijer. Dat is voor mij anders, al heeft deze tijd mij dus ook geleerd prioriteiten te stellen.

Als het ene doel bereikt is (wonen in Amsterdam in plaats van de wereld rondreizen), knaagt het wel om weer iets anders voor ogen te hebben. Maar ik denk dat dat normaal is, het geeft perspectief, helemaal in een tijd als deze. Dus daar ga ik eens over nadenken. Je schrijft dat je niet weet of je je druk maakt over de toekomst. Maar ben jij wel iemand die graag doelen stelt?

Hier sluit ik mijn brief mee af! Geniet van het heerlijke weer en tot snel.

Groeten,

Merel

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram