Log in

De eerste prik

portret van Ellenportret van Merel
Ellen aan Merel
13/14
Den Bosch, 15 april 2021

Hallo Merel,

good morning…

Gisteren heb ik mijn eerste prik ontvangen. Het was me wonderlijk te moede toen ik de naald in mijn bovenarm voelde glijden. Toch een bijzonder moment, bijna ondanks mezelf, want dat ik nou zo naar die vaccinatie had uitgekeken, nee. Mijn dochters overigens wel, die informeerden voortdurend of het al zo ver was...

Ik moest ervoor naar de Brabanthallen, tegenwoordig een indoor evenementencomplex, voor mij nog altijd de Veemarkt. Vroeger passeerden in de vroege ochtend iedere woensdag loeiende koeien (aangemoedigd door een ‘vort vort’ van de boer) het slaapkamerraam van mijn ouderlijk huis, op weg naar de Veemarkt. Nu dus was het de GGD vaccinatielocatie.

Ik was onder de indruk van de gesmeerde machinerie die ik daar aantrof. Aan de poort werd ik uitermate vriendelijk welkom geheten door twee jolige medewerkers met GGD-logo ‘Hart voor Brabant’ op hun hemd en zij stuurden me, met ontsmette handen en mondkapje, een soort incheckroute van Schiphol op, die via enige bochten uitkwam bij een ‘incheckbalie', waar ik paspoort en uitnodigingsbrief moest overleggen en een gezondheidsverklaring moest invullen.

"Jazeker," verscheen een alweer jolige ‘Hart voor Brabant’ op het toneel. "Hier hebben we alleen maar Pfizer."

Vervolgens werd mij lijn acht (van de elf meen ik) aangewezen. Via pijlen op de grond kwam ik bij een tweede ‘incheckbalie’ waar ik werd ingeschreven door een diep over haar computer gebogen meisje. Ik vroeg (door hetzelfde sentiment gedreven als jouw moeder) of ik werkelijk werd ingeënt met Pfizer, zoals aangekondigd in de uitnodigingsbrief en daar moest ze even navraag naar doen. "Jazeker," verscheen een alweer jolige ‘Hart voor Brabant’ op het toneel. "Hier hebben we alleen maar Pfizer." Ik was gerustgesteld. Maar haar uitroep: "In Den Bosch hebben we alleen maar goeie dingen" was me teveel van het goede, je kunt ook té jolig doen.

De vrouw die me inentte, in een afgeschotte ruimte, was de zevende medewerker die ik persoonlijk ontmoette. Daar kwam na de inenting nog nummer acht bij onder wiens toezicht wij allemaal een kwartiertje moesten bijkomen, op stoelen die minstens twee meter uit elkaar waren opgesteld. "Doet u uw mondkapje maar af," zei ze, "Dan kan ik u beter zien. Voor als het misgaat, ziet u. Gebeurt zelden hoor." voegde ze eraan toe. Het was heel even verwarrend, dit gebod het mondkapje áf te doen…

Ik begin een beetje uit mijn lethargie te ontwaken, alsof met het vaccin ook wat reislust is ingespoten

Het had overigens wel wat, daar te zitten tussen mijn leeftijdgenoten: wij, de laat-zeventigers van Den Bosch. Bij de uitgang stonden medewerker nummer negen en tien te geinen. "Deze kant op, fijne dag verder." Het voelde of ze het werkelijk meenden. Thuisgekomen bekeek ik de lijst met mogelijke bijwerkingen. Zou ik nu weer eens hoofdpijn krijgen, iets wat me na de menopauze niet meer is gebeurd, of koorts, vermoeidheid of spierpijn? Pijn op de prikplek dan? Tot nu toe voel ik weinig, de prikplek is wat stijf, dat wel.

Zo gaat het dus met me Merel. Zo’n lang antwoord op je vraag verwachtte je waarschijnlijk niet, maar ik wilde graag  even verslag te doen van MIJN EERSTE VACCINATIE 😉. Ik begin een beetje uit mijn lethargie te ontwaken, alsof met het vaccin ook wat reislust is ingespoten. Zal ik misschien toch nog naar Portugal kunnen rijden dit jaar? 19 mei krijg ik prik 2… Ik verlang naar de Portugese kust, frisse lucht, lekker uitwaaien. Kamperen in mijn busje…

Het spanningsveld tussen je vastklampen aan mensen en snakken naar tijd voor jezelf, het lijkt mij maar al te menselijk

Deze week werd in een podcast over kluizenaars mijn eigen reactie op corona verwoord: mijn rustige, wat teruggetrokken leventje is er als het ware door gelegaliseerd. Dat was een jaar lang een prettige gewaarwording. Jij staat er echt wel anders in hè Merel? Zoals Rutte tijdens zijn jongstleden persconferentie zei: "We hebben allemaal onze coronawerkelijkheid." (Wie had gedacht dat ik onze premier nog eens zou citeren?)

Ik lees in jouw brief dat je meer dan je lief is op jezelf wordt teruggeworpen. En wat je daar aantreft, het ‘klinkt’ of dat je niet bevalt. Het spanningsveld tussen je vastklampen aan mensen en snakken naar tijd voor jezelf, het lijkt mij maar al te menselijk. En ja, ik herken het. Dienstbaar zijn tot je erbij neervalt, en dan weer terugkeren naar jezelf. De angst mensen te verliezen als je kiest voor jezelf… Mijn strategie is uiteindelijk geworden: het mag er zijn, alles wat zich aandient (in mijzelf) mag er zijn. Ik deug gewoon en hoef mezelf niet te forceren om nog meer te deugen.

Een mooie vraag van jou: heb ik de verworven gemoedsrust aan mezelf te danken of ben ik daarin beïnvloed door anderen? Beide, moet ongetwijfeld het antwoord zijn. Vele, vele mensen hebben me pijn gedaan of teleurgesteld. Door sommige anderen heb ik me gesteund gevoeld. Momenteel heb ik een jonge collega van de Luisterlijn door wie ik me gesteund voel ‘gewoon’ mijn eigen pad te volgen.

Jij vraagt of ik herken dat je eerst iets moet doen voordat jij jezelf iets ‘leuks’ gunt? Jazeker ken ik dat, en of! Ik ‘moet’ eerst een eind gaan fietsen of wandelen voor ik ‘mag’ chillen voor de tv, ik ‘moet’ me nuttig maken voor anderen alvorens in alle gemoedsrust te gaan zitten gamen… Ik moet nu zelfs eerst deze brief afmaken vóórdat ik een eindje ga fietsen vóórdat ik in het zonnetje ‘mag’ gaan zitten in de deuropening van mijn balkon 😉. Amusant hoe dat werkt.

Het enige dat ik (met genoegen) beleef aan de avondklok is het uitzicht op de verlaten straat ’s avonds laat vanuit mijn flat

Wat is dat met jouw rugklachten, Merel? Ze zitten je behoorlijk dwars hè? Ik maak uit je woorden op dat er geen lichamelijke oorzaak is aan te wijzen. De fysiotherapeut schrijft je klachten toe aan stress. En nu zit je met het probleem: hoe manage ik mijn stress? Ik voel de behoefte je aan te sporen lief te zijn voor je rugpijn, hij is van jou. Als je wilt, vertel er eens wat meer over, wat is dat voor pijn en hoe belemmert die jou?

Van het opschuiven van de avondklok heb ik helemaal niets meegekregen… Het enige dat ik (met genoegen) beleef aan de avondklok is het uitzicht op de verlaten straat ’s avonds laat vanuit mijn flat. Vorige week beschenen door de maan, die steeds wat verder opschoof. Dan probeer ik me voor te stellen hoe de straat er ‘vroeger’ ook alweer uitzag.

En weer, ik realiseer me dat dat voor jou heel anders moet zijn, potverdorie, je bent jong en móet niet alleen wat, je wílt ook wat, niet dan? Het boeit me hoe je schrijft over je werk en je zoektocht daarin. Ik vind het fantastisch dat je daar zo bewust mee bezig bent. In hoeverre past het werkelijk bij jou je in te zetten voor anderen, daar lijk je naar op zoek.

New Amsterdam, wat een heerlijke serie. Althans de eerste afleveringen, daarna vind ik het nogal gezocht allemaal. Maar die heerlijke Max, die consequent kiest voor de patiënt en zich niet laten tegenhouden door welke regel, door welk systeem, door welke gezagsdrager dan ook; voor één gevangene die tussen wal en schip dreigt te vallen, richt hij een hele gevangeniskliniek op, fantastisch toch!

Wat dit betref benijd ik je: de wereld ligt voor je open: word je een Max, een arts zonder grenzen… en hoe dan? Of toch maar liever niet? Ja, hou me op de hoogte!

Onze familieperikelen, mogen we die even doorschuiven?
Niet dat ze niet belangrijk zijn, integendeel. Maar ik ben even uitgeschreven nu.

Het zonnetje lokt…

Liefs,

Ellen

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram