Ready Steady Cook

Als ik sta te koken, is het Mariekes beurt om te werken. Ik zie vanuit de keuken de kinderen op de bank, verdiept in hun schermen. Ik kies net als jij uit de koelkast op datum wat ik ga maken. Als ik maar niet naar de supermarkt hoef, nog een oord vol spanning. Ik scharrel alles bij elkaar. Voelt als dat programma op de BBC, ready steady cook. Voor de pannen kan ik na tien uur inspanning eindelijk even ademhalen, maar ik voel me eigenlijk nog misselijk van de haast en concentratie de hele dag. Voor mij geen Netflix, geen boek, geen videobellen met vrienden. Ik snak naar wat jij noemt ‘zo groot mogelijke alertheid op wat er gevraagd wordt’. Me richten op dat wat nu aandacht behoeft. Als de kinderen later op bed liggen na de afwas en het rituele fruit, tandenpoetsen en voorlezen, lig ik doodmoe in bed. Ik probeer dan naar de wijsheid van mijn lichaam te gaan. Dat weet beter wat er echt aan de hand is. En niet mijn hoofd, dat hoekjes ingaat, patronen herhaalt als de terugkerende draak uit jouw kinderdromen. Wat zegt mijn lichaam? Alles zit op slot. Ik heb verkrampte duimen van

de boodschapjes op de telefoon, een stijve nek van uren naar de computer staren. Liezen, kuiten, alles is stijf. We zitten door het gebrek aan beweging in het gezin met zijn allen aan een kort lontje, maar daarover later zeker meer.

Zakenman, 45, Amsterdam

Geef een reactie

Je moet inloggen om een reactie te kunnen plaatsen.